یعنی چه
نفی بلد یک اصطلاح حقوقی و فقهی است که به معنای طرد، اخراج و دور کردن اجباری مجرم از محل زندگی یا محل وقوع جرم و ممنوعیت اقامت او در آنجا است، به طوری که فرد مجبور به اقامت در نقطهای مشخص زیر نظر حاکمیت میشود.
تلفظ
این واژه به صورت «نَفیِ بَلَد» تلفظ میشود که در آن نفی با فتح نون و سکون فاء، و بلد با فتح باء و لام خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف خواستهشده میتواند خودِ عبارت «کلمه نفی بلد» (۱۰ حرف) یا واژههای مترادف آن مانند «تبعید» و «تغریب» باشد.
به عربی
در متون فقهی و اصیل عربی، علاوه بر ترکیب نفیالبلد، بیشتر از واژه «تغریب» یا عبارت قرآنی «النفی من الارض» برای بیان این نوع مجازات استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این اصطلاح شامل واژههایی چون تبعید، راندن از دیار، جلای وطن، اخراج از شهر و آوارگی اجباری است که مفهوم طرد فرد از سرزمینش را میرسانند.
در قرآن
عین ترکیب «نفی بلد» در قرآن نیامده است، اما ریشه و حکم فقهی آن مستند به آیه ۳۳ سوره مائده (آیه محاربه) است که خداوند میفرماید: «أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ» (یا اینکه از آن سرزمین تبعید شوند). همچنین مفاهیمی مثل اخراج من الدیار نیز در قرآن به چشم میخورد.
نماد چیست
نفی بلد در فرهنگ و ادبیات نماد قطع ارتباط انسان با وطن، آوارگی و تحمل رنج غربت است. در ساختار حقوقی و فقهی نیز این واژه نماد طرد کامل اجتماعی و شدت جرم (مانند محاربه و افساد فیالارض) تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل کلمه نفی بلد
اصطلاح «نفی بلد» یک واژهٔ ترکیبی حقوقی و فقهی برگرفته از زبان عربی است که از دو جزء «نفی» (به معنی طرد کردن و راندن) و «بلد» (به معنی شهر و سرزمین) تشکیل شده است. این مفهوم در قوانین جزایی اسلام به عنوان یکی از مجازاتهای حدی—بهویژه برای جرم محاربه—تعیین شده و به معنای اخراج اجباری فرد از محل سکونتش و ممنوعیت معاشرت و اقامت او در آنجا است.
اگرچه خود این ترکیب به صورت مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده، اما مبنای شرعی و وضع آن توسط فقها بر اساس عبارت «أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ» در آیه ۳۳ سوره مائده صورت گرفته است. در زبان فارسی، این اصطلاح قرابت معنایی کاملی با واژههایی چون «تبعید» و «تغریب» دارد و در ادبیات سیاسی و اجتماعی، نمادی از غربت، آوارگی و محرومیت از حقوق شهروندی و وطن محسوب میشود.