یعنی چه
عداوت به معنای داشتن دشمنی، خصومت، کینهورزی و حالت ضدیت شدید قلبی یا رفتار ستیزهجویانه نسبت به دیگری است. این واژه ریشه در زبان عربی دارد و نشاندهنده یک رابطه تاریک و ناسالم میان انسانهاست.
مترادف
واژههای فوق نزدیکترین مفاهیم را به حالت عداوت و کینهتوزی پایدار رسانده و در متون ادبی و روزمره به جای آن به کار میروند.
متضاد
کلماتی که بیانگر پیوند مثبت، صلح و برقراری روابط صمیمانه و قلبی میان انسانها هستند، در نقطه مقابل عداوت قرار میگیرند.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت «عَداوَت» (عَ / دا / وَت) تلفظ میشود و ساختار آوایی آن از ریشه عربی واژه وام گرفته شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «دشمنی» یا «کینهورزی»، واژه ۵ حرفی «عداوت» به عنوان یک پاسخ دقیق و استاندارد کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم عداوت در زبان انگلیسی، بسته به میزان شدت و نوع رفتار (قلبی یا عملی)، از واژگان فوق استفاده میشود.
به عربی
واژه عداوت خود از ریشه عربی «ع د و» مشتق شده است که در لغت به معنای تجاوز از حد و مرز حق نیز آمده است.
به فارسی
معادلهای اصیل و خالص فارسی برای این واژه عربی، کلماتی نظیر «دشمنی»، «ستیزهگری»، «بدخواهی» و «کینهتوزی» هستند که ریشه در زبان پهلوی و پارسی باستان دارند.
جمعبندی و توضیح کامل عداوت
واژه «عداوت» یک اصطلاح ریشهدار عربی است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده و به معنای دشمنی پایدار، کینهورزی عمیق و خصومت آشکار یا پنهان میان افراد است. در ریشهشناسی این واژه، معنای مبناییِ «تجاوز کردن از حد و مرز» نهفته است؛ چرا که فرد متمایل به عداوت، در واقع از مرزهای شفقت، حق و دوستی عبور میکند تا به دیگری آسیب برساند.
در فرهنگ قرآنی و متون اسلامی، این کلمه بارها در کنار واژه «بغضاء» (به معنی کینه شدید قلبی) به کار رفته و منشأ و شعلهورکننده اصلی این رفتارهای ویرانگر، وسوسههای شیطان معرفی شده است. در ادبیات داستانی و نشانهشناسی سنتی نیز، هرچند نماد مادی واحدی برای عداوت وجود ندارد، اما گاهی حیواناتی مانند مار، عقرب یا گرگ به عنوان مظهر کینهتوزی و عداوت ذاتی به تصویر کشیده میشوند.
در نهایت، عداوت در تقابل کامل با مفاهیم ارزشمندی چون صلح، صمیمیت، مودت و محبت قرار میگیرد. شناخت این واژه و مترادفات آن به درک بهتر متون کلاسیک فارسی و همچنین حل دقیقتر معماها و جدولهای کلمات متقاطع کمک شایانی میکند.