یعنی چه
تلحین در لغت به معنای خواندن شعر یا متن با آواز خوش، موزون و حزین است. همچنین به هنر تنظیم ملودی، آهنگسازی روی کلام و تغییر وضعیت کلمات برای زیباتر شدن صدا اطلاق میشود. در مفهوم ثانویه نیز به معنای نسبت دادن خطا در گفتار به کسی است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح حرف تاء، سکون لام، کسر حاء و سکون یاء قرائت میشود.
در جدول
در جداول کلمات متقاطع، واژه ۵ حرفی «تلحین» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر آهنگسازی، نغمهپردازی و لحنگذاری شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، در مباحث گفتاری و آوایی از Intonation و در موسیقی از Composing یا Melodizing استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و مصدر باب تفعیل از ماده «ل ح ن» است که در خود زبان عربی نیز به همین معنای آهنگسازی یا خواندن موزون به کار میرود.
به فارسی
نزدیکترین برابرهای واژگانی فارسی برای تلحین شامل کلماتی چون آهنگسازی، نغمهپردازی، خنیاگری، ترنم و لحنگذاری هستند.
نماد چیست
واژه تلحین نماد فیزیکی خاصی در اسطورهشناسی ندارد؛ اما در ادبیات و فرهنگ مکتوب، مظهر معنوی حسن صوت، مهارت در بیان، هنر موسیقی و آواز حزین به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تلحین
واژه «تلحین» ریشه در زبان عربی دارد و از ماده «ل ح ن» در باب تفعیل ساخته شده است. این واژه در اصل به دو معنای عمده به کار میرود؛ نخست، هنر آهنگسازی و نغمهپردازی بر روی شعر و کلام که جایگاه ویژهای در ساخت موسیقی دارد. دوم، تلاوت و خواندن متن با آوازی خوش، موزون و با رعایت لحن که در حوزههای سنتی و مذهبی مانند قرائت کتب شریف کاربرد دارد.
اگرچه خود این واژه به صورت مستقیم در متن قرآن مجید نیامده است، اما همخانوادههای آن مانند «لحن القول» در آیات به کار رفتهاند. همچنین اصطلاح تلحین در تجوید و فقه قرائت، همواره موضوع بحث کارشناسان برای بررسی حدود استفاده از نغمههای موسیقی در تلاوت بوده است.
در مجموع، تلحین پیونددهنده دنیای کلام و موسیقی است. این واژه نشان میدهد که چگونه میتوان با تغییر وضعیت اصوات و کششهای صوتی، روحی هنری و تاثیرگذار به متن بخشید و معنای آن را در بستر ملودی زیباتر جلوه داد.