یعنی چه
در دانش نجوم، به چهار سیاره منظومه شمسی یعنی عطارد، زهره، زمین و مریخ که مدارشان در داخل کمربند سیارکها قرار دارد، سیاره درونی میگویند. این سیارات بر خلاف غولهای گازی، چگال و سنگی هستند و جو نازکتری دارند.
تلفظ
این عبارت یک ترکیب وصفی است که در زبان فارسی به صورت سَیّارهٔ درونی تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای شرح در متن و کلاسیک، پاسخ این پرسش دقیقاً عبارت «سیارۀ درونی» با تعداد ده حرف است.
به انگلیسی
معادل اصلی و علمی این اصطلاح در زبان انگلیسی Inner planet است. همچنین به دلیل ساختار خاکی و سنگی آنها، از واژه Terrestrial planet (سیاره زمینسان) نیز استفاده میشود.
نماد چیست
به عنوان یک دستهبندی کلی، نماد متمایزی برای عبارت «سیاره درونی» وجود ندارد؛ اما هر یک از چهار سیاره این گروه دارای نمادهای اخترشناختی کهن خود هستند: عطارد (☿)، زهره (♀)، زمین (⊕) و مریخ (♂).
جمعبندی و توضیح کامل سیارۀ درونی
تقسیمبندی سیارات منظومه شمسی به دو گروه درونی و بیرونی، بر اساس موقعیت قرارگیری آنها نسبت به کمربند سیارکها انجام میشود. سیارات درونی به دلیل نزدیکی به خورشید، دمای بالاتر، ابعاد کوچکتر و دورههای تناوبی کوتاهتری برای گردش مداری دارند. از ویژگیهای بارز این گروه، داشتن پوسته جامد، چگالی بالا و تعداد بسیار کم قمرها است.
از نظر زبانشناسی، این واژه یک اصطلاح ترکیبی معاصر در نجوم فارسی است. کلمه «سیاره» وامواژهای عربی به معنای بسیار راهرونده یا متحرک است و «درونی» یک واژه اصیل فارسی محسوب میشود که از ترکیب درون و پسوند صفتساز شکل گرفته است. این اصطلاح امروزه در کتابهای درسی و مقالات علمی نجومی کاربرد فراوانی دارد.
شایان ذکر است که این دستهبندی علمی و مدرن نجومی در متون کهن یا مذهبی مانند قرآن سابقه ندارد. اگرچه واژه «سیاره» در قرآن به کار رفته، اما در آن دوران به معنای لغوی آن یعنی کاروان و گروه مسافران بوده است و برای اشاره به اجرام و ستارگان آسمانی از واژههایی مانند کوکب و نجم استفاده میشد.