یعنی چه
واژه سماویه صفت نسبی تانیث (شکل مؤنث واژه سماوی) است که در لغت به معنای آسمانی، علوی، پاک و الهی به کار میرود. در فرهنگ و اصطلاحات اسلامی، این کلمه مجازاً به معنای گوهری والامقام و گرانبها بوده و به عنوان یکی از القاب حضرت فاطمه (س) مایه قداست و عظمت است.
تلفظ
این واژه در زبان اصلی خود (عربی) به صورت سَمَاوِيَّة با تشدید روی حرف «ی» تلفظ میشود و در زبان فارسی نیز با همان ساختار و با آهنگ کشیده در هجای دوم خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، کلمه سماویه به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای طراحانی است که نشانههایی چون «آسمانی مؤنث»، «منسوب به فلک» یا «از القاب بانوی دوعالم» را مد نظر دارند.
به انگلیسی
برای انتقال دقیق مفاهیم این واژه در زبان انگلیسی، از واژه Heavenly برای ابعاد معنوی و ملکوتی، و از واژه Celestial برای ابعاد نجومی، فلکی و فیزیکی آسمان استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل واژگانی چون آسمانی، سپهری، ملکوتی، علوی و قدسی است که مفهوم برتری، پاکی و وابستگی به جهان بالا را میرسانند.
نماد چیست
سماویه در ادبیات عرفانی و فرهنگ دینی نماد تام پاکی، دوری از مادیات دنیوی، عظمت افلاکی و رفعت مقام است. این واژه به دلیل انتساب به عالم بالا، تجلیبخش قداست و مرتبه روحانی غیرمادی انسانهای والا است.
جمعبندی و توضیح کامل سماویه
واژه «سماویه» ریشه در زبان عربی و ماده «س م و» دارد که مفهوم بلندمرتبگی، رفعت و آسمان را افاده میکند. این کلمه در واقع شکل مؤنث صفت «سماوی» است و در زبان و ادبیات فارسی به مفاهیمی همچون آسمانی، فلکی، ملکوتی و قدسی اشاره دارد. اگرچه خود این لفظ به صورت صریح در متن قرآن مجید نیامده، اما ریشههای پرکاربرد آن نظیر «السماء» و «السماوات» به کرات در کتاب الهی استفاده شدهاند و اصطلاح معروف «الکتب السماویه» (کتابهای آسمانی) از همین خانواده است.
در کنار معنای لغوی و ظاهری که به فضا و آسمانها اشاره دارد، این کلمه در دایره معارف مذهبی و تشیع از جایگاه ویژهای برخوردار است؛ چرا که به عنوان یکی از القاب ارزشمند حضرت فاطمه زهرا (س) شناخته میشود. در این کاربرد، سماویه مجازاً به معنای بانویی با اصالت افلاکی، گوهری والامقام، پاک و عاری از آلودگیهای دنیوی است و نمادی از معنویت، عصمت و اوج تعالی روحانی به شمار میرود.