یعنی چه
تهور در لغت به معنی بیباکی و بیپروا عمل کردن است. در اصطلاح اخلاقی، به حالت افراطی قوه غضبیه گفته میشود؛ یعنی دلیری بیجا و خطرناکی که عقل و شرع آن را نمیپسندند و فرد بدون تدبیر خود را به خطر میاندازد.
ریشه
این واژه مصدر عربی است و از ریشه «ه و ر» (هارَ / یَهُورُ) گرفته شده که در اصل به معنی فروریختن، ویران شدن یا فروپاشیدن بنا است و مجازاً به معنی بیمحابا خود را در کاری انداختن به کار میرود.
تلفظ
این کلمه با فتح تاء و هاء، و تشدید و ضمه روی واو (تَهَوُّر) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند بیپروایی، بیباکی، گستاخی و سرنترسی به عنوان راهنمای واژه تهور میآیند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههایی که مفهوم اقدام خطیر بدون فکر و سنجش عواقب را برسانند، معادل تهور هستند.
به فارسی
نزدیکترین برگردانهای فارسی خالص برای این واژه شامل بیباکی، بیپروایی، گستاخی کورکورانه و دستزدن به کارهای خطرناک بدون عاقبتاندیشی است.
نماد چیست
در فرهنگ معانی، تهور نماد حرکت بدون ترمز، تصمیمات کاملاً احساسی، آتش سرکش مهارنشده یا سیل خروشان بدون سد است که به جای سازندگی و شجاعت واقعی، ویرانی به بار میآورد.
جمعبندی و توضیح کامل تهور
واژه تَهَوُّر یک مصدر عربی با بار معنایی منفی است که نباید آن را با شجاعت یکسان دانست. در علم اخلاق، شجاعت نقطه تعادل و حد وسط است؛ در حالی که ترس و بزدلی (جُبْن) در نقطه تفریط و تهور (بیباکیِ بیعقلانه) در نقطه افراط آن قرار دارد. فرد متهور کسی است که بدون سنجیدن جوانب و عواقب، خود را به مهلکه میاندازد.
ریشه لغوی این کلمه به معنای فروریختن و فروپاشیدن است که نشان میدهد اقدام از روی تهور در نهایت به سقوط و نابودی ختم میشود. جالب اینجاست که در قرآن کریم نیز همریشه این واژه در آیه ۱۰۹ سوره توبه به صورت «هَارٍ» به معنی لبه پرتگاهی سست و در حال فروپاشی به کار رفته است.