یعنی چه
مسعی در لغت به معنی مکانِ سعی، جای دویدن و میدان تلاش و کوشش است. در اصطلاح مذهبی و اسلامی، به فاصله و مسیر مشخصی (حدود ۳۹۴ متر) بین دو کوه صفا و مروه در مسجدالحرام گفته میشود که زائران خانه خدا مناسک حج و عمره را با هفت بار رفتوبرگشت (سعی) در آن به جا میآورند.
تلفظ
این واژه به صورت مَسْعَی (با فتح ميم، سکون سین و فتح عین) تلفظ میشود و در اصل بر وزن مَفعَل (اسم مکان) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به سؤالاتی نظیر «محل سعی بین صفا و مروه»، «مکان دویدن زائران در حج» یا «جای کوشش و تلاش»، واژه ۴ حرفی «مسعی» مد نظر است.
به انگلیسی
برای بخش مذهبی از معادلهای توصیفی مانند The corridor between Safa and Marwa استفاده میشود و در معنای عام لغوی واژههایی چون effort یا endeavor به کار میروند.
به عربی
این واژه اصل عربی دارد و از ریشه (س - ع - ی) گرفته شده است. جمع تکسیر آن در زبان عربی «مساعی» به معنای تلاشها و کوششها است.
به فارسی
معادلهای فارسی واژه مسعی در متون ادبی و زبان عامه شامل تکاپوگاه، جای تلاش، میدان کوشش، مذهب و راه است. این کلمه در زبان فارسی بیشتر کاربرد مذهبی یا ادبی دارد.
در قرآن
خودِ کلمهٔ «مسعی» به صورت لفظی و صریح در متن قرآن مجید ذکر نشده است؛ با این حال، ریشه آن (سعی) بارها در قرآن به کار رفته و به مکان و عمل آن در آیه ۱۵۸ سوره بقره با نام بردن از دو کوه صفا و مروه اشاره شده است: «إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ...»
جمعبندی و توضیح کامل مسعی
واژه «مسعی» اصالتاً عربی و اسم مکان از ریشه «سعی» است که در زبان فارسی کاربرد ادبی و مذهبی دارد. در معنای لغوی به معنای محل تلاش، تکاپو و دویدن است، اما شهرت اصلی آن به خاطر مناسک مذهبی حج است که به مسیر ۳۹۴ متری میان دو کوه صفا و مروه اطلاق میشود؛ جایی که زائران هفت بار مسافت آن را طی میکنند.
در فرهنگ و عرفان اسلامی، مسعی نمادی از تلاش مستمر، توکل و تکاپوی انسان در اوج ناامیدی است که یادآور تاریخی هروله و دویدنهای حضرت هاجر برای یافتن آب برای فرزندش اسماعیل است. این واژه در ساختار جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک کلمه ۴ حرفی کاربرد فراوانی دارد.