یعنی چه
لوح نوری یا دیسک نوری، یک ابزار ذخیرهسازی اطلاعات جداشدنی و تخت است. این صفحه دایرهای شکل دارای یک لایه پلاستیکی یا فلزی است که دادههای دیجیتال (مانند فیلم، موسیقی و نرمافزار) به وسیله اشعه لیزر (نور) به صورت حفرههای بسیار ریز روی شیارهای آن ثبت یا خوانده میشوند. نمونههای رایج آن شامل سیدی (CD)، دیویدی (DVD) و بلوری (Blu-ray) است.
تلفظ
واژه «لوح» با فتح لام و سکون واو (لَوْح) تلفظ میشود و «نوری» با ضمه کشیده واو (نوُری) به آن اضافه میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، عبارت «لوح نوری» دقیقاً دارای ۷ حرف است و به عنوان پاسخ برای پرسشهایی نظیر دیسک دیجیتال ذخیره اطلاعات یا معادل فارسی سیدی و دیویدی به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این فناوری و صفحات ذخیرهسازی از اصطلاحات Optical disc یا رسانههای نوری استفاده میشود.
به فارسی
این واژه خود یک ترکیب اصطلاحی معاصر در زبان فارسی است. واژه «لوح» ریشه عربی دارد (به معنی صفحه پهن) و «نوری» حاصل افزودن «ی» نسبت فارسی به نور است. مترادفهای فارسی آن دیسک نوری و لوح فشرده هستند.
در قرآن
ترکیب «لوح نوری» به عنوان یک فناوری مدرن در قرآن وجود ندارد. با این حال، واژه «لوح» در آیاتی مانند «فِي لَوْحٍ مَّحْفُوظٍ» (بروج/۲۲) به کار رفته و واژه «نور» نیز بارها در قرآن ذکر شده و نام یکی از سورهها است.
نماد چیست
در عصر مدرن، لوح نوری نمادی از حفظ و انتقال دانش، موسیقی، فیلم و کلاندادهها در بستر فناوری است. همچنین در آیکونهای نرمافزاری به عنوان نماد رایت کردن اطلاعات، بازپخش یا درایو سختافزاری شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل لوح نوری
«لوح نوری» یک ترکیب وصفی و اصطلاحی مدرن در زبان فارسی است که برای توصیف رسانههای ذخیرهسازی دیجیتال دایرهایشکل مانند سیدی، دیویدی و بلوری به کار میرود. مکانیزم کارکرد این ابزارها بر پایه تابش پرتوهای دقیق لیزر (نور) برای خواندن و نوشتن دادهها روی شیارهای بسیار ریز دیسک استوار است و به همین دلیل صفت «نوری» به لوح یا همان صفحه تخت اطلاق شده است.
اگرچه ریشه واژههای سازنده آن یعنی لوح و نور به زبان عربی بازمیگردد و در متون کهن یا قرآن به صورت جداگانه (مانند لوح محفوظ یا مفهوم نور الهی) کاربرد داشتهاند، اما ترکیب آنها با یکدیگر کاملاً معاصر و علمی است. امروزه این واژه در دنیای سختافزار رایانه، فناوری اطلاعات و همچنین مسابقات جدول کلمات متقاطع به وفور استفاده میشود و نمادی از رسانههای چندرسانهای اواخر قرن بیستم به شمار میرود.