یعنی چه
«زمان کهنسالی» به معنای دوره، برهه یا روزگار سالخوردگی و فرتوتی در زندگی انسان است؛ مرحلهای که با بالا رفتن سن و افت قوای طبیعی بدن، اما در عین حال با انباشت حکمت و تجربه همراه است.
تلفظ
این ترکیب از واژهٔ «زَمان» (به فتح ز) و «کُهَنسالی» (به ضم کاف و فتح ها) تشکیل شده است که با کسرۀ اضافه به یکدیگر متصل میشوند.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول مدادی یا دیجیتال، بسته به تعداد حروف در نظر گرفته شده، میتوان از واژه اصلی یا جایگزینهای آن استفاده کرد.
به انگلیسی
برای توصیف این برهه از زندگی در زبان انگلیسی معمولاً از ترکیب عمومی old age یا اصطلاحات تخصصیتر روانشناختی و زیستی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متون دینی، مفاهیمی چون شیخوخیت یا کبر سن دقیقاً معادل با روزگار کهنسالی فارسی هستند.
نماد چیست
در ادبیات، هنر و فرهنگهای عامه، زمان کهنسالی را نمادی از فرزانگی، تدبر و انباشت دانش میدانند. همچنین از نظر چرخههای طبیعی، این دوران با فصل زمستان، غروب خورشید و نشانههای ظاهری مانند موی سپید و عصا تصویر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل زمان کهنسالی
عبارت «زمان کهنسالی» یک ترکیب واژگانی اصیل و شفاف در زبان فارسی است که از دو بخش «زمان» (به معنی وقت و برهه) و «کهنسالی» (مشتق از کهن + سال) ساخته شده است. این اصطلاح به طور مستقیم به آخرین مرحله از چرخه طبیعی زندگی انسان اشاره دارد؛ دورانی که اگرچه با کاهش تدریجی تواناییهای جسمی و بیولوژیکی همراه است، اما در بستر فرهنگی و اجتماعی به عنوان مظهر فرزانگی، پختگی و مرجعیت تجربی شناخته میشود.
اگرچه این ترکیب دقیق به صورت یک اصطلاح ثابت در متون کهن یا آیات قرآن نیامده است، اما مفاهیم مترادف آن نظیر سن کهولت، دوران پیری و تعابیر قرآنی همچون «أرذل العمر» و «کبر» کاملاً با آن همپوشانی دارند. در نگاه فلسفی و ادبی، این زمان بازتابدهنده غروب زندگی و فصل برداشت محصولِ تجربههای یک انسان است.