یعنی چه
ستمگران کلمهای فارسی و جمع «ستمگر» است. این واژه به افرادی اشاره دارد که حق دیگران را پایمال کرده، دست به بیداد و تعدی میزنند و با زورگویی موجب آزار و اذیت مظلومان میشوند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [سِ تَمْ گَ ران] است که در آن «س» دارای کسره، «ت» دارای فتحه، «م» ساکن، «گ» دارای فتحه و «ران» به صورت کشیده ادا میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، این واژه دقیقاً ۷ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای پرسشهایی نظیر «ظالمان»، «بیدادگران» یا «ستمکاران» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگان متعددی برای این مفهوم وجود دارد که رایجترین آنها Oppressors به معنای سرکوبگران و معادلهای دیگری چون Tyrants و Despots برای حاکمان مستبد است.
به عربی
در زبان عربی بسته به موقعیت اعرابی در جمله از کلماتی مانند الظالمون (یا الظالمین)، الجائرون و الطغاة برای اشاره به ستمگران استفاده میشود.
در قرآن
خود واژه فارسی «ستمگران» در قرآن نیست، اما معادل مستقیم آن یعنی «الظَّالِمِينَ» دهها بار تکرار شده است. در آیاتی مانند «وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ» (خداوند ستمگران را دوست ندارد)، قرآن به شدت این گروه را نکوهش کرده و آنها را به عذاب الهی تهدید میکند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، ستمگران نماد قدرتِ آمیخته به فساد، استبداد و بیعدالتی هستند. در شاهنامه شخصیت «ضحاک ماردوش» و در روایات تاریخی «فرعون» بارزترین نمادهای انسانی آن هستند. در اشعار نیز گاهی با نمادهایی چون جغد، پاییز، زمستان یا شب تاریک تصویر میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل ستمگران
واژه «ستمگران» یک کلمه اصیل و ریشهدار پارسی است که از ترکیب «ستم» (با ریشه اوستایی به معنای زور و فشار)، پسوند فاعلی «گر» و نشانه جمع «ان» تشکیل شده است. این کلمه در طول تاریخ ادبیات و فرهنگ ایران، همواره در تقابل مستقیم با واژگانی چون دادگران و عادلان قرار داشته و نشاندهنده کسانی است که از قدرت خود برای تضییع حقوق دیگران استفاده میکنند.
در متون دینی و قرآنی نیز هرچند اصل واژه فارسی یافت نمیشود، اما مفاهیم مترادف آن مانند «الظالمین» بارها مورد استفاده قرار گرفته تا عاقبت شوم بیدادگری را به تصویر بکشد. در ادبیات نمادین، ستمگر با تاریکی، فرعونیت و استبداد گره خورده است.