معنی حاشی چیست؟ مترادف و متضاد آن

معنی

واژه حاشی اسم فاعل از ریشه حشَی یا حشَو است و به فرد یا چیزی اطلاق می‌شود که در متن و مرکز قرار ندارد، بلکه در گوشه و مرز جای گرفته است. در زبان عامیانه و اصطلاحات کهن، این کلمه برای بچه شتری که به دلیل ناتوانی در کنار و حاشیه کاروان حرکت می‌کرده نیز به کار می‌رفته است. همچنین در بسیاری از مواقع، این واژه شکل کوتاه شده یا اشتباه نوشتاری کلمه «حاشیه» تلقی می‌شود.

یعنی چه

این کلمه بیانگر موقعیت فرد یا مفهومی است که اهمیت فرعی دارد و در متن یا اصل ماجرا قرار نگرفته است. به عبارتی، به هر چیزی که در لبه و کرانه یک ساختار قرار دارد، حاشی می‌گویند.

مترادف

واژگانی که مفهوم دوری از مرکز، قرار گرفتن در لبه یا اصطلاحات مرتبط با شتر کهن را می‌رسانند، مترادف این کلمه هستند.

متضاد

کلماتی که بر محوریت، قرار گرفتن در کانون توجه یا اصل و اساس یک چیز دلالت دارند، متضاد این واژه به شمار می‌روند.

جمله سازی

تلفظ

این کلمه با حای حطی و شین مکسور قرائت می‌شود: حَاشِی (hāšī).

در جدول

در جدول‌های متقاطع، اگر سوال درباره بچه شتر یا گوشه‌گیر با ۴ حرف باشد، پاسخ دقیق آن «حاشی» است.

به انگلیسی

برای رساندن مفهوم کناره‌نشینی یا پیرامون از کلمات حوزه مرز و حاشیه استفاده می‌شود.

به عربی

این کلمه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به مفاهیم انزوا و کناره اشاره می‌کند.

به فارسی

معادل‌های فارسی سره برای این واژه شامل «کناره‌نشین»، «گوشه‌نشین» و برای معنای دوم آن «شتربچه» است.