یعنی چه
«تقواها» صورت جمع واژهٔ «تقوا» (با نشانهٔ جمع فارسی) است. این واژه به معنای مراتب و انواع مختلف خودنگهداری، پرهیزکاری، خداترسی و مهار نفس در برابر تمایلات ناپسند و فرامین الهی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه بهصورت [تَقْواها] (taqwāhā) است که از دو بخش «تقوا» (واژهٔ ریشهای عربی) و «ها» (نشانهٔ جمع فارسی) تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای هدایت به این کلمه ۶ حرف دارد. از مترادفهای آن در جدول میتوان به پارساییها یا خودنگهداریها اشاره کرد.
به انگلیسی
برای معادلسازی مفهوم تقوا در زبان انگلیسی معمولاً از واژه Piety استفاده میشود که شکل جمع آن برای کلمهٔ تقواها بهصورت Pieties در میآید.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این کلمه شامل پارساییها، پرهیزکاریها، پاکدامنیها و خودنگهداریها در برابر امور ناپسند و گناهان است.
در قرآن
خودِ واژهٔ جمع «تقواها» در متن قرآن نیامده، اما واژهٔ مفرد «تقوا» و مشتقات ریشهای آن بیش از ۲۰۰ بار تکرار شده است. در آیه ۸ سوره شمس («فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا») به استعداد تقوا در نفس انسان، و در آیه ۹۳ سوره مائده با تکرارِ سهبارهٔ امر به تقوا، به مراتب و درجات مختلف تقوا (تقواها) اشاره شده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متن قرآن (آیه ۲۶ سوره اعراف)، «لباس» (جامه) به عنوان برترین نماد تقوا معرفی شده است («وَلِبَاسُ التَّقْوَىٰ ذَٰلِکَ خَیْرٌ»). همچنین در ادبیات عرفانی، تقوا به سپری محکم در برابر تیرهای وسوسه و گناه یا نوری درونی برای تشخیص حق از باطل تشبیه میشود.
جمعبندی و توضیح کامل تقواها
واژهٔ «تقواها» شکل جمع کلمهٔ نامآشنای «تقوا» است که با نشانهٔ جمع فارسی ترکیب شده است. اگرچه در زبان روزمره و متون عادی این کلمه معمولاً بهصورت مفرد استعمال میشود، اما دانشمندان دینی، مفسران و عارفان برای تبیینِ مراتب، درجات و انواعِ خودنگهداری (مانند تقوای عام، تقوای خاص، تقوای قلب یا تقوای مالی) از ساختار جمع آن استفاده میکنند.
این واژه در اصلِ لغوی خود از ریشهٔ عربی «و ق ی» (وقایه) به معنای حفظ، صیانت و نگهداری گرفته شده و در فرهنگ اصیل اسلامی جایگاه بیبدیلی دارد. بررسی آیات قرآنی تایید میکند که تقوا یک مفهوم تکبعدی نیست، بلکه دارای لایهها و استعدادهای گوناگونی در نفس انسانی است که کلمهٔ تقواها بهخوبی گویای این تکثر و تکامل معنوی است.