یعنی چه
واژه رف رفه (که شکل اسمی آن رفرفه یا رفرف است) در متون اصیل به معنای بالش، مخده، یا بساط و فرش گرانبهای سبزرنگ به کار میرود. همچنین در معماری سنتی ایرانی، رفه یا رف به طاقچههای کوچکی در بخشهای بالایی دیوار نزدیک به سقف گفته میشود که برای قرار دادن اشیای تزیینی کاربرد داشته است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی معمولاً به صورت رَفْرَ فِه و در ریشه عربی آن به صورت رَفْرَفَه تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل به عنوان بالش بهشتی یا طاقچه سنتی، خود کلمه «رف رفه» با ۵ حرف است.
به انگلیسی
بسته به کاربرد واژه در معنای بالش بهشتی یا طاقچه، معادلهای انگلیسی آن متفاوت است.
به عربی
در زبان عربی، رَفْرَف شکل جمع این واژه است که در قرآن کریم نیز به کار رفته و به معنای بساط و بالشهای فاخر است.
به فارسی
برابرهای روان فارسی این کلمه شامل بالش، متکا، مسند، و طاقچه بلند دیواری است.
جمعبندی و توضیح کامل رف رفه
واژه «رف رفه» (یا شکل اصیلتر آن رفرفه و رفرف) یک کلمه با ریشههای مشترک لغوی و معماری است. در فرهنگ اسلامی و قرآنی (با استناد به آیه ۷۶ سوره الرحمن)، رفرف به معنای بساط، فرش یا بالشهای مرفه و سبز رنگ بهشتی است که نمادی از تجمل، آرامش محض و آسایش پادشاهی در آخرت به شمار میرود.
از سوی دیگر، در معماری سنتی و بومی ایران، واژههای «رف» و «رفه» به طاقچههای مرتفعی اطلاق میشوند که نزدیک به سقف ساخته شده و برای نگهداری ظروف چینی، لالهها و وسایل تزیینی استفاده میشدند. از این رو، این کلمه ترکیبی از لطافت بهشتی و اصالت معماری را در خود دارد.