یعنی چه
پیکار جستن یک فعل مرکب ادبی و حماسی در زبان فارسی است. این واژه زمانی به کار میرود که فرد یا گروهی عمداً و با اراده قبلی به دنبال آغاز نزاع، درگیری یا کارزار با دیگری باشد و برای شروع جنگ بهانهجویی کند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «پَیْکار» (مصدر مرکب از پیکار و جستن) و «جُسْتَن» است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول عبارت «پیکار جستن» با ۹ حرف است. بسته به تعداد حروف، جایگزینهایی مثل جنگطلبی یا نبردخواستن نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از اصطلاحاتی که دلالت بر به چالش کشیدن یا تلاش برای شروع یک جنگ و نزاع دارند استفاده میشود.
در قرآن
عبارت ترکیبی «پیکار جستن» یک اصطلاح کاملاً فارسی و ادبی است و در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، مفاهیم مشابه و نزدیکی مانند «قتال» (جنگ)، «جهاد» و «دفع ظلم» در آیات قرآن به وفور بررسی شدهاند.
نماد چیست
این عبارت در ادبیات حماسی فارسی، بهویژه در شاهنامه فردوسی، نمادی از آغاز تهاجم، جنگطلبی و رویارویی پهلوانان است. این واژه به خودی خود مظهر شیء خاصی نیست، اما بیانگر صفت جنگاوری و به چالش کشیدن دشمن است.
جمعبندی و توضیح کامل پیکار جستن
عبارت ادبی و کهن «پیکار جستن» از دو واژه ریشهدار ساخته شده است؛ «پیکار» که از ریشه کهن اوستایی و پهلوی به معنی ضدیت و همنبردی میآید و «جستن» که به معنی طلب کردن و یافتن است. ترکیب این دو با هم به معنای خواستار جنگ شدن و اقدام برای شروع یک نزاع یا کارزار است که در طول تاریخ زبان فارسی بارها در متون اساطیری و رزمی مورد استفاده قرار گرفته است.
این اصطلاح در شاهنامه فردوسی جایگاه ویژهای دارد و معمولاً در توصیف لشکرکشیها یا صراحت و تندخویی جنگاوران به کار میرود؛ جایی که فردوسی بزرگ توصیه میکند پیش از هر کاری ابتدا باید راه نرمی و مدارا را سنجید و نباید از همان آغاز کار به دنبال جنگ و پیکار جستن رفت.