یعنی چه
زکند در فرهنگهای معتبر فارسی مانند دهخدا و معین به عنوان یک ظرف یا کاسه بزرگ سفالی تعریف شده است که در گذشته برای نگهداری یا نوشیدن مایعات کاربرد داشته است.
تلفظ
این واژه در لغتنامهها به صورت زُ کَ (Zokand) آوانگاری شده و یک واژه کهن و مهجور در زبان فارسی به شمار میرود.
در جدول
در بازیهای شرح در متن و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه ۴ حرفی خود واژه «زکند» است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه قدیمی به انواع ظروف و کاسههای سفالی بزرگ اشاره دارند.
به فارسی
برگردانها و واژههای هممعنی فارسی آن شامل زکنج (شکل دیگر همین واژه)، کاسه سفالی و ساتگین میشود که همگی به نوعی ظرف اشاره دارند.
نماد چیست
از آنجا که زکند یک اسم ذات عینی برای نامگذاری یک ظرف سفالی قدیمی است، بار معنایی فرهنگی یا نمادگرایی خاصی در ادبیات برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل زکند
واژه «زکند» یکی از واژگان کهن، اصیل و امروزه مهجور زبان فارسی است که در فرهنگهای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به معنی کاسه سفالین بزرگ ثبت شده است. این ظرف در گذشته بیشتر برای ریختن و نوشیدن مایعاتی نظیر شراب کاربرد داشته و نمونه استفاده از آن در شعر سوزنی سمرقندی، شاعر قرن ششم هجری، به صورت تقابل با شراب پاکیزه به چشم میخورد.
این کلمه کاملاً فارسی بوده و ریشه عربی یا قرآنی ندارد. اگرچه در برخی بررسیهای سطحی ممکن است به دلیل کمکاربرد بودن با واژههایی چون زند یا گزند اشتباه گرفته شود، اما اصالت آن به عنوان یک مدخل مستقل با ۴ حرف در منابع ادبی و واژگانی تثبیت شده است.