یعنی چه
خارقة در لغت به معنای پارهکننده و شکافنده است. در اصطلاح به هر کار، پدیده یا رخداد بسیار عجیب و غیرمعمولی گفته میشود که گویی نظم و عادت همیشگی قوانین طبیعت را شکافته و از آن عبور کرده است (خرقِ عادت).
تلفظ
این واژه به صورت خا / رِ / قَه (خارِقَة) تلفظ میشود و ساختار آن مؤنث کلمه «خارق» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه خارقة به عنوان پاسخ پنج حرفی برای کلماتی نظیر امر شگفتانگیز، خرق عادت یا معجزه کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن از عباراتی که به امور ماورایی یا پدیدههای شگفتانگیز اشاره دارند، استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون شگفتانگیز، امر غیرعادی، پدیده فوقالعاده و کار عجیب هستند که خروج از روال معمولی زندگی را میرسانند.
در قرآن
عین واژه «خارقة» یا «خارق» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مشتقاتی از این ریشه مانند «خَرَقوا» (آیه ۱۰۰ سوره انعام) و «تَخْرِقَ» (آیه ۳۷ سوره اسراء) به چشم میخورند. مفاهیم خارقالعاده در ادبیات قرآنی با واژههایی چون «آیة» یا «معجزه» بیان شدهاند.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ و ادبیات کلامی و عرفانی، نماد عبور از محدودیتهای مادی، قدرت بیپایان ماوراءالطبیعه، کرامت اولیا و اعجاز فرستادگان الهی است و نماد فیزیکی خاصی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل خارقة
واژه خارقة ریشه در زبان عربی دارد و از فعل «خرق» به معنای بریدن و شکافتن گرفته شده است. علت این نامگذاری آن است که پدیدههای خارقالعاده، پوشش مألوف و عادت همیشگی قوانین فیزیکی و طبیعی را پاره میکنند و جلوهای متفاوت و شگفتانگیز را به نمایش میگذارند.
این کلمه در زبان فارسی کاربرد گستردهای در ادبیات، کلام و فلسفه دارد و معمولاً برای توصیف معجزات، کرامات و یا حتی هوش و نبوغ متمایز و فوقالعاده انسانها به کار میرود که فراتر از استانداردهای عادی جامعه است.