یعنی چه
فرشوشتر (فرشاوشتر) نام یکی از حکمای نامدار ایران باستان، برادر جاماسب و از نخستین پیروان و حامیان نزدیک زرتشت است. این واژه در لغت به معنای «دارنده شترهای تیزرو» یا «صاحب شتران چابک و فرارونده» است که در متون کهن و زرتشتی اهمیت بالایی دارد.
تلفظ
این واژه به صورت فَرشوشتَر [faršūštar] تلفظ میشود و در اصلِ اوستایی خود به صورت فرشاوشتر (Frašaoštra) نگارش و خوانده میشده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و طراحان سوال، پاسخ این کلمه دقیقاً ۷ حرف دارد. به عنوان راهنما معمولاً از عباراتی چون «برادر جاماسب»، «از حامیان زرتشت» یا «حکیم ایران باستان با معنای صاحب شتران تیزرو» استفاده میشود.
به انگلیسی
در متون ایرانشناسی، فلسفی و غربی، این نام خاص به صورتهای Frashaostra یا Farshostar نوشته میشود تا تلفظ کهن و امروزی آن حفظ گردد.
به فارسی
از آنجا که «فرشوشتر» یک اسم علم (نام خاص تاریخی و اسطورهای) است، معادل تککلمهای در فارسی معیار امروز ندارد؛ اما صورتهای دگرگونشده و ثبتی آن در متون شامل «فرشاوشتر»، «فرشئوشتر» و «فرهشئوشتره» است.
نماد چیست
در فرهنگ ایران باستان و آیین زرتشتی، فرشوشتر نماد حکمت خسروانی، اشراقی، پارسایی و حمایت بیدریغ از گسترش دانش و دینداری است. شیخ شهابالدین سهروردی نیز در فلسفه اشراق، از او به عنوان یکی از استوانههای حکمت کهن یاد میکند.
جمعبندی و توضیح کامل فرشوشتر
واژه «فرشوشتر» یک واژه عمومی در زبان فارسی امروز نیست، بلکه یک اسم خاص تاریخی و اسطورهای با ریشهای بسیار کهن در زبان اوستایی است. این نام در اوستای کهن به معنای «دارنده شترهای تیزرو و راهوار» بوده و به یکی از چهرههای برجسته، حکما و پارسایان صدر آیین زرتشت اشاره دارد که نامش بارها در گاتها (سرودهای زرتشت) ذکر شده است.
این شخصیت تاریخی که برادر حکیم جاماسب (وزیر کیگشتاسب) بود، در ادبیات فلسفی ایران بعد از اسلام نیز ماندگار شد؛ به طوری که سهروردی در فلسفه اشراق، او را در کنار دیگر بزرگان ایران باستان، حاملان اصلی حکمت خسروانی و دانش الهی معرفی میکند. از این رو، فرشوشتر در فرهنگ ایرانی نمادی از دانایی، اشرافیت معنوی و وفاداری به حقیقت به شمار میرود.