یعنی چه
منخل در لغت به معنی غربال، پرویزن و آردبیز است؛ وسیلهای که با آن آرد، خاک یا مواد دیگر را میبیزند تا ذرات ریز از درشت جدا و متمایز شوند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی و عربی با ضم میم و خاء (مُنْخُل) یا فتح خاء (مُنْخَل) تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، واژه منخل به عنوان طراح سوال برای الک یا آردبیز استفاده میشود و یک کلمه ۴ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای ابزار غربالگری و الک کردن از واژههای Sieve و Sifter استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و اسم آلت (ابزار) از ریشه «ن خ ل» است که به همین صورت در این زبان به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل این واژه در زبان فارسی شامل الک، غربال، پرویزن (پرویزن) و آردبیز هستند که همگی اشاره به ابزار بیختن دارند.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و متون عرفانی، منخل یا غربال مجازاً به عنوان نمادی برای سنجش، تصفیه، آزمایش انسانها و جدا کردن خیر از شر (سره از ناسره) به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل منخل
واژه «منخل» یک اسم ابزار با ریشه عربی است که از دیرباز به ادبیات و زبان فارسی راه یافته است. این کلمه به معنای الک، غربال و آردبیز است و کاربرد اصلی آن، جداسازی ذرات ریز از درشت در موادی مانند آرد و خاک است. در متون کهن فارسی نظیر سندبادنامه، از این واژه در قالب ترکیبهای زیبایی مانند «منخل سحاب» (ابری که برف و باران را مانند الک فرو میریزد) استفاده شده است.
از منظر معنایی و نمادین، منخل فراتر از یک ابزار مادی، در عرفان و ادبیات نمادی از سنجش، تصفیه و تفکیک سره از ناسره است. ریشه این کلمه (نخل) در قرآن کریم نیز به معنای درخت خرما آمده است، اما فعل اشتقاقی آن مجازاً برای خالص کردن سخن و برگزیدن بهترینها به کار میرود.