یعنی چه
واژهٔ «ضابح» یک صفت فاعلی عربی است و به اسبی اشاره دارد که به دلیل دویدنِ بسیار سریع و پرشتاب، نفسنفس میزند و صدای برآمده از حلقوم و سینهٔ او به گوش میرسد.
تلفظ
این کلمه با ضاد ابتدا، الف مدّی، باء مکسور و حاء جیمی تلفظ میشود: ضابِح.
در جدول
در کلمهقاطع و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش «ضابح» است که دقیقاً ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این حالت از ترکیب اسب مخرخرکننده یا نفسزنان استفاده میشود.
به عربی
ریشه این واژه عربی است و اسم فاعل از مصدر ضَبْح محسوب میشود.
به فارسی
مترادفها و معادلهای فارسی دقیق آن شامل واژههایی چون نفسنفسزن، دمزننده و حمحمهکننده (درباره اسب) هستند.
جمعبندی و توضیح کامل ضابح
واژهٔ «ضابح» از ریشهٔ عربی (ض ب ح) گرفته شده و به معنای اسبی است که بر اثر دویدنِ سریع، نفسنفس میزند و از سینه و حلقومش صدا خارج میشود. این کلمه در فرهنگ اسلامی و ادبیات، نمادی از وفاداری، جهاد، آمادگی برای نبرد و تلاشِ نفسسوخته در راه هدف است. مصدر این کلمه (ضَبْح) در آیهٔ نخست سورهٔ مبارکهٔ عادیات به صورت «وَالْعَادِیَاتِ ضَبْحًا» به کار رفته که به اسبان دوندهٔ مجاهدان اشاره دارد.
نکتهٔ بسیار مهم در نگارش این کلمه، عدم اشتباه آن با واژهٔ «ذابح» (با ذال) است. «ذابح» به معنی سربرنده و ذبحکننده است (مانند ستارهٔ سعد ذابح) و کاملاً با «ضابح» (با ضاد) که به مفهوم اسبِ نفسزنان است، تفاوت دارد.