یعنی چه
این عبارت یک اصطلاح لغوی واحد نیست، بلکه توصیفی است برای آثار داستانی و بلند شعری وحشی بافقی (شاعر قرن دهم هجری). معروفترین این آثار شامل «فرهاد و شیرین»، «ناظر و منظور» و «خلد برین» هستند که در قالب مثنوی سروده شدهاند.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی بر اساس قواعد آواشناسی زبان فارسی به صورت مَنظومهای (با ضمه م و سکون ن) اَز وَحشیِ (با فتح و و سکون ح) بافقی (با کسر ف و سکون ق) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، بسته به تعداد حروف خواسته شده، طراحان جدول معمولاً نام یکی از مثنویهای این شاعر بزرگ را به عنوان پاسخ مد نظر قرار میدهند.
به انگلیسی
برای برگردان این عبارت توصیفی به زبانهای دیگر، از ترکیب واژگانی که نشاندهنده یک اثر منظوم یا مثنوی متعلق به این شاعر باشد استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای سره و ترکیبات هممعنی فارسی برای این عبارت شامل «آثار شعری بافقی» یا «داستانهای منظوم وحشی بافقی» است. واژه منظومه ریشه عربی دارد و معادل فارسی دقیق آن «سروده» یا «چامه پیوسته» است.
نماد چیست
منظومههای وحشی بافقی در تاریخ ادبیات ایران نماد سبک و مکتب وقوع هستند؛ مکتبی که در آن شاعر از اغراقهای دور از ذهن دست کشیده و به بیان صریح، ساده و بیپردۀ حالات واقعی معشوق و عواطف ملموس عاشقانه میپردازد. همچنین این آثار نماد عشقهای پر سوز و گداز با پایان ناکام هستند.
جمعبندی و توضیح کامل منظومه ای از وحشی بافقی
عبارت «منظومه ای از وحشی بافقی» به مجموعه اشعار داستانی و بلند کمالالدین وحشی بافقی، شاعر نامدار سده دهم هجری اشاره دارد. این شاعر یزدی به دلیل مهارت بینظیرش در سرودن مثنویهای عاشقانه و سوزناک شناخته میشود. معروفترین منظومههای او شامل «فرهاد و شیرین» (که نیمهکاره ماند)، «ناظر و منظور» و «خلد برین» هستند.
این آثار ادبی از پایههای اصلی «مکتب وقوع» در شعر فارسی به شمار میروند؛ مکتبی که ویژگی بارز آن سادگی زبان، دوری از تکلفهای پیچیده ادبی و بیان بیپردۀ عواطف انسانی است. واژه منظومه از ریشه «نظم» به معنای به رشته کشیدن مروارید است که استعارهای از سرودن شعر مکتوب دارد.
در بازیهای فکری و جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان راهنما به کار میرود و طراحان از کاربر میخواهند تا نام یکی از شاهکارهای این شاعر بزرگ را با توجه به تعداد خانههای خالی پیدا کند.