معنی فبای چیست؟ مترادف آن

معنی

واژهٔ «فبای» در اصل یک کلمهٔ مستقل فارسی نیست؛ بلکه صورت نگارشی و شکسته از ترکیب عربی «فَبِأَيِّ» است که به معنای «پس به کدام» یا «پس به کدامین» در زبان فارسی و متون دینی شناخته می‌شود.

یعنی چه

این عبارت از سه بخشِ «فَـ» (به معنی پس)، «بِـ» (به معنی به) و «أَيّ» (به معنی کدام) تشکیل شده است و در لغت برای پرسش، توبیخ یا اقرار گرفتن از مخاطب دربارهٔ یک موضوع خاص به کار می‌رود.

مترادف

بسته به نوع ترجمه و لحن متن، عباراتی که مفهوم پرسش و استنتاج را هم‌زمان داشته باشند مترادف آن محسوب می‌شوند.

ریشه

ریشهٔ بخش اسمی این کلمه «أ ي ي» است. ساختار کلمه کاملاً عربی بوده و از حرف عطف «ف»، حرف جر «ب» و اسم استفهام «أیّ» ساخته شده و به صورت وام‌واژه وارد فضای زبانی فارسی شده است.

جمله سازی

تلفظ

تلفظ اصلی و فصیح این واژه در زبان عربی «فَبِأَيِّ» با تشدید روی حرف یاء و کسرهٔ آن است، اما در گفتار یا جستجوهای فارسی معمولاً به صورت سرهم و روان «فَبای» تلفظ و نوشته می‌شود.

در جدول

در جدول‌های کلمات متقاطع، اگر طراح کلمهٔ «فبای» را بر اساس صورت نوشتاری رایج آن مد نظر قرار دهد، یک پاسخ ۴ حرفی به شمار می‌رود.

به انگلیسی

در ترجمه‌های انگلیسی قرآن و متون اسلامی، این بخش از عبارت معمولاً به صورت عبارات پرسشی استنتاجی معادل‌سازی می‌شود.

به عربی

شکل اصلی، درست و ساختارمند این واژه در زبان عربی به صورت ترکیب سه جزئی «فَبِأَيِّ» نگاشته می‌شود.

به فارسی

برگردان دقیق و مستقیم این واژه به زبان فارسی عبارت «پس به کدام» یا «پس به چه کسی/چه چیزی» است.

در قرآن

این عبارت کلمهٔ کلیدی آیهٔ معروف «فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبَانِ» است که ۳۱ بار در سوره الرحمن تکرار شده است. همچنین در آیاتی مانند آیه ۱۸۵ سوره اعراف و ۵۰ سوره مرسلات به صورت «فَبِأَيِّ حَدِيثٍ» دیده می‌شود که هدف آن استفهام انکاری و بیدار کردن وجدان مخاطب است.