یعنی چه
در لغت به معنای پهن کردن و گسترانیدن زمین است و در اصطلاح دینی به پدیدار شدن و بیرون آمدن خشکیهای زمین از زیر آبهای نخستین و گسترش آن از نقطه کعبه اشاره دارد.
مترادف
واژههایی که مفهوم پهن شدن، توسعه و آمادهسازی سطح زمین را میرسانند.
متضاد
کلماتی که به معنای فرو رفتن، متراکم شدن یا جمع شدن خشکیها در لغت و مفهوم هستند.
هم خانواده
مشتقات و ریشههای هممعنی در زبان عربی که به معنای گستراندن و غلتاندن هستند.
ریشه
این واژه ترکیبی از دو بخش عربی «دَحْو» (مصدر از ریشه سهحرفی دحو یا دحی به معنی گستراندن و از حالت فشردگی خارج کردن) و «الأرْض» (به معنی زمین) تشکیل شده است.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «دَحوُ الأرض» (Dahwul-Ard) است که در آن واو ساکن بوده یا در حالت حرکتیِ پیوند، با ضمه به الف و لام وصل میشود.
به انگلیسی
در متون و ترجمههای انگلیسی اسلامی برای توصیف این پدیده از تعابیر مربوط به گسترش و پهن شدن زمین استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح اصالتاً ساختار و ریشه عربی دارد و در منابع روایی، فقهی و تفسیری به همین صورت به کار میرود.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این اصطلاح ترکیبی، «گستراندن زمین» یا «پهن کردن و آمادهسازی خاک برای آفرینش و حیات» است.
در قرآن
این اصطلاح به صورت ترکیب اسمی در قرآن نیامده، اما فعل آن صراحتاً در آیه ۳۰ سوره نازعات به صورت «وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذٰلِکَ دَحَاهَا» ذکر شده که به معنای گسترانیدن زمین پس از آفرینش اولیه است.
جمعبندی و توضیح کامل دحوالارض
دحوالارض یکی از مفاهیم عمیق لغوی، قرآنی و اعتقادی در فرهنگ اسلامی است که به معنای گستراندن، پهن کردن و آمادهسازی زمین برای سکونت و حیات انسانهاست. بر اساس باورهای دینی و روایات معتبر، در ابتدای آفرینش، تمام سطح کره زمین را آب فرا گرفته بود و نخستین خشکی که از زیر آب سر برآورد و پهن شد، زمین زیر خانه کعبه بود که بعدها به سایر نقاط گسترش یافت.
این پدیده تنها یک رخداد طبیعی یا تاریخی نیست، بلکه در فرهنگ اسلامی و شیعی، روز بیست و پنجم ماه ذیالقعده به عنوان «روز دحوالارض» گرامی داشته میشود. این روز نمادی از آغاز تکوین زیستکره، هبوط برکت و رحمت الهی، توازن زمین و فراهم شدن بستر جهان برای زندگی و تکامل معنوی انسان است که اعمال عبادی ویژهای مانند روزه و دعا برای آن توصیه شده است.