یعنی چه
این عبارت یک ترکیب دعایی و کلیشهایِ پایانی در زبان و ادبیات سنتی است که به معنای ختم شدن یک کار، کتاب یا نامه به نیکی و عاقبتبهخیری به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «تَمَّتْ بِالْخَیْر» است که در آن واژه اول با فتح ت و تشدید م، و واژه دوم با کسر ب و سکون ل قرائت میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول خودِ «تمت بالخیر» است که ۹ حرف دارد. معمولاً به عنوان نماد پایان قطعی نگارش یا عاقبتبهخیری در جدولها پرسیده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن میتوان از عباراتی که نشاندهنده پایان موفقیتآمیز یک کار یا اثر هستند استفاده کرد.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی است و از فعل ماضی مفرد مؤنث غایب «تَمَّتْ» از ریشه (ت-م-م) به همراه حرف جر و اسم «بِالْخَیْر» تشکیل شده است.
به فارسی
معادلهای فارسی روان این عبارت شامل واژههایی چون «پایان یافت»، «خاتمه یافت»، «به سر آمد» و ترکیبهایی نظیر «به خیر و خوشی تمام شد» است.
در قرآن
خود ترکیب عینی «تمت بالخیر» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما صورتهای دیگری از فعل «تمت» به معنای محقق شدن و به پایان رسیدن کلام یا نعمت الهی ذکر شده است؛ مانند آیه ۱۱۵ سوره انعام: $وَتَمَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ صِدْقًا وَعَدْلًا$.
جمعبندی و توضیح کامل تمت بالخیر
عبارت «تَمَّتْ بالخَیْر» یک اصطلاح دعایی سنتی است که ریشه در زبان عربی دارد، اما قرنهاست که در ادبیات و فرهنگ فارسی جایگاه ویژهای یافته است. این عبارت مکتوب، عمدتاً در پایان نسخههای خطی، کتابها، رسالات و نامههای قدیمی به کار میرفته تا نشاندهنده فرجام یافتن قطعی نگارش یک اثر به خیر و خوشی باشد.
در سنت کتابت اسلامی-ایرانی، این اصطلاح را نماد «کُلُّ تَمام» نیز میدانستند که گاه با آرایههای اسلیمی و تذهیب متمایز میشد تا خواننده به وضوح متوجه پایان یافتن متن شود. اگرچه این ترکیب دقیقاً در قرآن نیامده، اما ریشه فعلی آن در آیات قرآنی برای اتمام کلام و نعمت خداوند استفاده شده است.