یعنی چه
عبارت «چرند و پرند» در زبان عامیانه به معنی حرفهای بیهوده، مهملات و سخنان بیسروته است که ارزش علمی یا منطقی ندارند. علاوه بر این، در تاریخ ادبیات معاصر ایران، این عبارت نام مجموعه مقالات طنز سیاسی-اجتماعی معروف علیاکبر دهخدا در روزنامه صوراسرافیل است که با لحنی عامیانه و انتقادی نوشته شده بود.
تلفظ
این ترکیب عامیانه به صورت چَرَنْدْ وُ پَرَنْدْ (charand o parand) تلفظ میشود و در گفتار روزمره معمولاً واو عطف به صورت ضمه (وُ) ادا میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند جفنگ، مهملات، ترهات، هذیان و یاوه به عنوان پاسخِ عبارتِ «چرند و پرند» یا «سخن بیهوده» شناخته میشوند. خود عبارت «چرند و پرند» دقیقاً دارای ۹ حرف است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم چرند و پرند در زبان انگلیسی، رایجترین و دقیقترین واژه Nonsense است. کلمات تخصصیتر یا عامیانهتری مانند Balderdash و Gibberish نیز برای اشاره به سخنان نامفهوم و بیارزش استفاده میشوند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این عبارت در زبان فارسی شامل واژگانی چون جفنگ، مهملات، ترهات، هذیان، یاوه، هرزهدرایی و خزعبلات است. متضاد آن نیز کلماتی مانند سخن سنجیده، کلام متین، گفتار منطقی، نغز و حکمت میباشند.
نماد چیست
عبارت چرند و پرند صرفاً یک اصطلاح زبانی و کنایهآمیز در فرهنگ عامه است و نماد تصویری، نمادین یا سنتی خاصی در بستر آیینها برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل چرند و پرند
اصطلاح «چرند و پرند» یکی از ترکیبات کنایهآمیز و عامیانه در زبان فارسی است که برای توصیف سخنان بیارزش، یاوهگوییها و ادعاهای بیاساس به کار میرود. از نظر ساختار واژهشناسی، این ترکیب یک «اتّباع» محسوب میشود؛ به این معنی که واژه دوم (پرند) هویت و معنای مستقل متفاوتی در این ترکیب ندارد و صرفاً هموزن واژه اول (چرند) آمده تا قدرت تاکید و آهنگ کلام را بیشتر کند. ریشه واژه چرند به صفت اوستایی و پهلوی «چرنده» (به معنی چهارپای علفخوار) بازمیگردد که در سیر تحول زبان، به کنایه برای افرادی به کار رفته که بدون فکر و تامل سخن میگویند.
علاوه بر کاربرد روزمره در زبان عامه، این عبارت جایگاه بسیار مهمی در تاریخ ادبیات و سیاست ایران دارد. علیاکبر دهخدا، دانشمند و لغتشناس بزرگ، از این اصطلاح به عنوان عنوانِ ستون طنز خود در روزنامه معروف «صوراسرافیل» دوران مشروطه استفاده کرد. او با نام مستعار «دخو» خرافات، فقر فرهنگی و استبداد آن دوران را با زبانی شیرین، عامیانه و در عین حال تند و گزنده به نقد کشید که این اثر امروزه شاهکار نثر طنز فارسی به شمار میرود.