یعنی چه
ترکیب عمل و کردار یک عطف بیانی یا همپایه در زبان فارسی است که هر دو جزء آن به مفهوم کار، فعل، رفتار، کنش، اقدام و پیشه اشاره دارند. این اصطلاح سلسلهرفتارهای اخلاقی یا فیزیکی فرد را توصیف میکند که از اراده و تصمیم او سرچشمه میگیرد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ 'عَمَل' (به کسر عین و فتح میم) و 'کِردار' (به کسر کاف) تشکیل شده است که در خوانش روان به صورت 'عَمَل وْ کِردار' تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول، خود واژهٔ 'عمل و کردار' با ۹ حرف است. همچنین واژههای هممعنی مانند رفتار و کنش نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، از واژههای Action و Deed برای کار و عمل، و از Behavior برای رفتار و کردار استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی ترکیبهای العَمَل والتَّصَرُّف یا الفِعْل والسُّلوک دقیقترین معادلها برای رساندن همزمان مفهوم کار و رفتار هستند.
در قرآن
خودِ ترکیب فارسی 'عمل و کردار' در قرآن وجود ندارد، اما معادل عربی آن یعنی واژهٔ 'عَمَل' و فعل 'عَمِلُوا' بارها تکرار شده است. مشهورترین کاربرد آن، اصطلاح 'عَمَل صالح' (کردار شایسته) است که بیش از ۵۰ بار در کنار ایمان ذکر شده؛ مانند: «الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ».
نماد چیست
در فرهنگ ایران باستان، کردار بخشی از مثلث اخلاقی 'پندار نیک، گفتار نیک، کردار نیک' و فروهر نماد تبلور عینی آن است. در معنای عام نیز، این ترکیب در قالب ترازوهای سنجش اعمال و کارما، نماد بذر یا کشتزاری است که انسان امروز میکارد و فردا درو میکند.
جمعبندی و توضیح کامل عمل و کردار
ترکیب «عمل و کردار» یکی از نمونههای زیبای همنشینی واژگان عربی و فارسی در زبان ماست که برای تأکید بر مابهِازای بیرونی رفتارهای انسان به کار میرود. ریشهٔ 'عمل' به زبان عربی و واژهٔ 'کردار' به پارسی میانه (پهلوی) بازمیگردد که نشاندهنده پیوند عمیق فرهنگی در بازتاب مفاهیمی چون کار، فعل و کنش اخلاقی است.
این اصطلاح نه تنها در ادبیات عامه و جدولها کاربرد فراوانی دارد، بلکه در متون دینی و مذهبی نیز در قالب مفهوم عمل صالح تجلی یافته و در فرهنگهای کهن مانند ایران باستان، پایهای برای سنجش شرافت و انسانیت افراد بر اساس اصل 'کردار نیک' به شمار میرفته است.