یعنی چه
این واژه در زبان فارسی به عنوان صفت برای مقادیر، مبالغ یا اموری به کار میرود که اندازه یا اهمیت آنها به قدری است که نمیتوان از آنها چشمپوشی کرد و کاملاً به چشم میآیند.
تلفظ
در محاوره و نگارش فارسی معمولاً به صورت سرهم و با فتح دال (مُعتدَبه) تلفظ میشود، هرچند ریشه اصلی آن ترکیبی از اسم مفعول و حرف جر است.
به انگلیسی
برای بیان مقادیر زیاد مالی یا تاثیرات اساسی در متون انگلیسی از این معادلها استفاده میشود.
به عربی
این عبارت در زبان عربی به معنای چیزی است که به شمار آورده شده، روی آن حساب میشود و مورد اعتماد یا اعتنا است.
به فارسی
برابرهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل کلماتی مانند چشمگیر، شایان توجه و نمایان است که فراوانی یا اهمیت چیزی را میرسانند.
در قرآن
عبارت «معتدبه» در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، مشتقات ریشه اصلی آن (ع د د) مانند «عدد» و «معدود» بارها استفاده شدهاند. توجه شود که واژه «معتد» در قرآن از ریشه (ع د و) و به معنی ستمکار است و با این کلمه تفاوت دارد.
نماد چیست
معتدبه مابه ازای فیزیکی، نماد اسطورهای یا تصویر سنتی خاصی در فرهنگها ندارد و صرفاً یک مفهوم کیفی و کمی برای سنجش اهمیت و مقدار است.
جمعبندی و توضیح کامل معتدبه
واژه «معتدبه» که در اصل از زبان عربی به ادبیات و حقوق فارسی وارد شده است، اسم مفعول از باب افتعال و ریشه «ع د د» به همراه حرف جر «به» است. این کلمه در لغت به معنای چیزی است که شمرده شده و مورد اعتنا قرار گرفته است. در کاربرد امروزی، این صفت بیشتر برای توصیف مبالغ مالی، مقادیر کالایی یا تاثیرات اجتماعی و علمی به کار میرود که حجم یا اهمیت قابل ملاحظهای دارند.
استفاده از این واژه در متون رسمی، حقوقی، اقتصادی و ادبی بسیار رایج است؛ به عنوان مثال وقتی از «مبلغی معتدبه» صحبت میشود، منظور هزینهای سنگین و چشمگیر است که نمیتوان آن را ناچیز انگاشت. متضادهای دقیق این کلمه واژههایی همچون ناچیز، جزئی، اندک و بیمقدار هستند.
در مجموع، معتدبه ابزاری ادبی برای تاکید بر وزن، اهمیت و فراوانی یک پدیده یا مقدار است که به متن لحنی فاخر و رسمی میبخشد و برابرهای فارسی آن مانند «چشمگیر» و «شایان توجه» به خوبی حق مطلب را در زبان روان روزمره ادا میکنند.