یعنی چه
این اصطلاح توصیف عامیانهای برای درک حس فیزیکی طعم گس است که معمولاً به دلیل وجود تانینها در خوراکیهایی مانند خرمالوی نارس یا چای غلیظ ایجاد میشود.
تلفظ
تلفظ این عبارت طبق قواعد صرفی و واجی زبان فارسی صورت میگیرد که در آن بر «مزه» و «جم» تأکید بیشتری میشود.
در جدول
این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یک تعریف طولانی برای واژه گس یا معادلهای دقیقتر آن استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از واژه Astringent برای توصیف مواد قابض استفاده میشود و Tart نیز به طعمهای تند و گس اشاره دارد.
به عربی
در فرهنگ لغت عربی، کلمه «عفص» مستقیماً به طعمی اشاره دارد که باعث جمع شدن زبان و دهان میشود.
به فارسی
واژگان اصیل فارسی و معادلهای دقیق برای توصیف این حس چشایی، «گس» و در گویشهای محلی «کِرِف» است.
نماد چیست
اگرچه این عبارت نماد باستانی واحدی ندارد، اما در طب سنتی آیورودا، طعم گس به عنوان شاخصی برای ترکیب عناصر هوا و زمین در مواد غذایی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مزه دهان جمع کن
مزه دهان جمع کن در واقع یک عبارت توصیفی برای درک حس «گس بودن» است. این حس که ناشی از واکنش شیمیایی ترکیبات فنولی (تانین) با پروتئینهای بزاق است، موجب انقباض بافتهای دهانی و ایجاد حس خشکی یا بیحسی موقت بر روی زبان میشود.
این اصطلاح در متون ادبی یا علمی کمتر استفاده شده و بیشتر در گفتار عامیانه یا به عنوان راهنمای حل جدول برای رساندن مفهوم طعمهای قابض مانند خرمالوی نارس یا چای دمکشیده به کار میرود.