یعنی چه
واژه بُلَداء در زبان فارسی و عربی به معنای افراد کندهوش، غافل، کمفهم و ابله به کار میرود و صفت جمع برای اشاره به کسانی است که دچار کندی ذهن هستند.
تلفظ
این واژه به صورت ضمه روی حرف اول (بُ)، فتحه روی حرف دوم (لَ) و الف ممدوده در پایان تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «کودنان» یا «کندهوشان»، واژه ۵ حرفی «بلداء» قرار میگیرد. مفرد آن نیز «بلید» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم بلداء در زبان انگلیسی از واژگانی استفاده میشود که به حماقت، سادگی بیش از حد و کندذهنی جمعی اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی که ریشه اصلی این واژه است، از کلماتی نظیر الأغبیاء و المغفلون به عنوان معادلهای دقیق آن استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان این واژه در زبان فارسی شامل کندهوشان، کودنان، کمفهمان و ابلهان است که به خوبی معنای بیهوشی و کندی ذهن را منتقل میکنند.
در قرآن
عین واژهٔ «بُلَداء» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، حروف اصلی و ریشه آن در قالب واژههای دیگری نظیر «بَلَد» (به معنی شهر و سرزمین، مانند لا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ) و «بَلْدَة» (به معنی آبادی) بارها در آیات الهی ذکر شده است که البته از نظر معنایی در باب دیگری قرار دارند.
جمعبندی و توضیح کامل بلداء
واژه «بُلَداء» یک صفت جمع مکسر با ریشه عربی است که به زبان فارسی راه یافته و برای توصیف گروهی از افراد که دچار کندی ذهن، غفلت، کمفهمی و ابلهی هستند استفاده میشود. مفرد این کلمه «بَلید» است که از ریشه «ب ل د» مشتق شده و در این ساختار معنایی به مفهوم بلادت یا همان کندذهنی اشاره دارد.
این کلمه اگرچه در ادبیات کلاسیک و لغتنامههای کهن مانند دهخدا به عنوان یک واژه دقیق ثبت شده است، اما در زبان گفتاری امروز کاربرد کمتری دارد و بیشتر در متون مکتوب، ادبی یا به عنوان یک چالش ذهنی در جدولهای متقاطع مورد توجه قرار میگیرد. متضادهای این کلمه واژگانی همچون ذکیاء (تیزهوشان) و فُطَناء (باهوشان) هستند.
نکته جالب این است که حروف اصلی این واژه با کلماتی مثل بلد و بلاد (به معنی شهر و کشور) یکسان است، اما سیر تطور معنایی آن در باب صفت مشبهه، آن را کاملاً به سمت توصیف ویژگیهای ذهنی و هوشی انسانها برده است.