یعنی چه
این عبارت دارای دو معنی است؛ در مفهوم اخلاقی و روانی به کبر، خودپسندی، بیباکی و احساس خودکفایی کاذبی اشاره دارد که به دلیل ناپختگی، نیروی جسمانی و هیجانات دورهٔ جوانی در فرد شکل میگیرد. در پزشکی قدیمی و عامیانه نیز طبق لغتنامه دهخدا، به جوشها و آکنههای پوستی که در سنین بلوغ روی صورت ظاهر میشوند، اصطلاحاً غرور جوانی میگفتند.
تلفظ
ترکیب وصفی «غرور جوانی» به صورت [غُ رُ و رِ جَ وا نِ] تلفظ میشود که واژه اول ریشه عربی و واژه دوم ریشه فارسی دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کنایه ادبی یا عارضه پوستی دوران بلوغ، دقیقاً عبارت ۹ حرفی «غرور جوانی» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از ترکیبهایی استفاده میشود که به غرور، کبر یا سرکشی ویژه این سنین اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر تعبیر مستقیم «غرور الشباب»، از اصطلاح کنایی «سكرة الشباب» به معنی مستی جوانی نیز استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، «مستی» یا «خواب گران» و غفلت، نماد اصلی غرور جوانی به شمار میرود. همچنین در نمادهای طبیعی، «شکوفهٔ بهاری» یا «نهال سرکش و تر و تازه» که عمر کوتاهی دارد و به زودی پاییزی میشود، به عنوان نمادی از این دورانِ گذرا، پرهیجان و غرورآمیز به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل غرور جوانی
عبارت «غرور جوانی» یک اصطلاح ترکیبی ذووجوه در فرهنگ و زبان فارسی است. از یک سو در ادبیات اخلاقی و عرفانی ما، نمایانگر دوره ای از زندگی انسان است که به دلیل وفور نیروی جسمانی، هیجانات شدید و ناپختگی تجربی، فرد دچار نوعی خودپسندی، فخرفروشی، بیباکی و عُجب میشود؛ حالتی که در قرآن کریم نیز ریشههای مفاهیمی آن در واژههایی چون «لهو» و «تفاخر» (در آیه ۲۰ سوره حدید) و نهی از رفتار متکبرانه دیده میشود. این حالت روانی در شعر شاعران بزرگ مانند سعدی، به خواب غفلت یا مستی تشبیه شده که نیازمند پندپذیری از پیران است.
از سوی دیگر، این عبارت در طب سنتی و باور عامیانه مردم (که در واژهنامههایی نظیر دهخدا نیز ثبت شده)، به عنوان یک اصطلاح پزشکی-ظاهری برای اشاره به جوشها و آکنههای پوستی دوران بلوغ به کار میرفته است. ریشه واژه غرور از ماده عربی به معنی فریب دادن است و همراهی آن با واژه فارسی جوانی، کنایه از فریبِ پایداری این دوران را خوردن است.