یعنی چه
واژه «تقاته» در متون مذهبی و لغتنامهها به معنای پروا داشتنِ کامل و واجب، صیانت و خویشتنداری در برابر خداوند است. این کلمه در ترکیب قرآنی «حَقَّ تُقَاتِهِ» به معنی «آنگونه که شایسته پرهیزکاری و ترس از خداست» تعبیر میشود.
تلفظ
این کلمه با ضمه حرف تاء، فتح قاف و الف کشیده تلفظ میشود. حرف «ه» در پایان آن ضمیر متصل غایب است که در حالت خوانش روان فارسی معمولاً به صورت ساکن یا مکسور ادا میشود.
در جدول
پاسخ جدول برای کلمه «تقاته» یک واژه ۵ حرفی است. این کلمه به عنوان راهنمای سوالاتی با مفهوم «حق تقوا» یا «پرهیزکاری آنچنان که شایسته است» در جدولهای کلمات متقاطع کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم دقیق این واژه عبادی و اخلاقی، از اصطلاحاتی استفاده میشود که بر پاکدامنی، دینداری خالصانه و پرهیزکاری واقعی دلالت دارند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و ریشه ثلاثی مجرد آن «و ق ی» (وقایة) به معنی حفظ کردن و سپر قرار دادن است. کلمه «تُقاة» در اصل «وُقَية» بوده که حرف واو آن به تاء تبدیل شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل پرهیزکاری شایسته، خداترسی کامل، خویشتنداری در برابر گناه و پروا داشتن از نافرمانی خداوند است که مفهومِ صیانت از نفس را در خود دارد.
جمعبندی و توضیح کامل تقاته
واژه «تقاته» یک واژهٔ وامگرفته از زبان عربی است که وارد فرهنگ و ادبیات مذهبی فارسی شده است. این کلمه اصالتاً از ریشه «و ق ی» به معنی حفظ کردن و سپر ساختن گرفته شده و دلالت بر بالاترین درجات تقوا، پرهیزکاری و خداترسی دارد. در ساختار این کلمه، حرف «ه» ضمیر متصلی است که به ذات باریتعالی بازمیگردد.
این واژه تنها یک بار در قرآن کریم و در آیه ۱۰۲ سوره آلعمران به صورت ترکیب «حَقَّ تُقَاتِهِ» به کار رفته است؛ جایی که خداوند از مؤمنان میخواهد آنگونه که شایسته و حقِ پروا داشتن از اوست، تقوا پیشه کنند. در نمادشناسی اسلامی، مفهوم این کلمه با «سپر» یا «لباس التقوی» (جامه زرهی استعاری برای حفظ نفس) پیوند خورده است.