یعنی چه
الغرزه (یا غرزة) در لغت و مصدر به معنای فروبردن شیئی تیز مانند سوزن، چوب یا میخ در زمین، گوشت یا پارچه است که امروزه کنایه از آمپول زدن یا بخیه زدن نیز دارد. همچنین به معنای گذاشتن پا در رکاب چرمی پالان به کار میرود. در اصطلاح جغرافیای تاریخی، الغرزه نام موضع و جایگاهی در بلاد هُذَیل، واقع میان مکه و طائف است.
تلفظ
این واژه به صورت «اَلْغَرزَة» با فتح حرف غین، سکون حرف راء و فتح حرف زاء تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ صحیح برای این واژه در جدول «الغرزه» است که دقیقاً ۶ حرف دارد. از معادلهای کوتاهتر آن میتوان به غرز یا موضع اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به کاربرد مصدری واژه، کلمات Stitch برای بخیه و سوزنزدن، Puncture برای سوراخ کردن و فروبردن، و Insertion برای ادخال استفاده میشوند.
به عربی
ریشه این واژه عربی است و مترادفهای هممعنی آن در این زبان شامل غرز، ادخال و وخاز میشود.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه به فارسی در حالت مصدری «فروکوبش»، «سوزنزنی» یا «بخیه» است و در حالت اسمی به معنای «موضع»، «مکان» یا «جایگاه» به کار میرود.
نماد چیست
در متون و فرهنگ ادب عرب، این واژه کنایه و نمادی از «پایداری، تمسک و فرمانبرداری» است. برای نمونه در اصطلاح و مثل معروف «اشدد یدیک بغرزه» به معنی «با تمام توان به آن متمسک شو و رهایش نکن» به عنوان نماد استواری استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الغرزه
واژه عربیتبار «الغرزه» (یا غرزة) دارای دو کاربرد لغوی و جغرافیایی است. در بخش لغوی، این کلمه ریشه در فعل سه حرفی (غ - ر - ز) دارد و به معنای فروبردن اشیاء تیزی مانند سوزن، میخ یا چوب در یک جسم (مانند پارچه یا زمین) است؛ همچنین کاربردی کنایی برای استواری و گذاشتن پا در رکاب دارد. از سوی دیگر، در جغرافیای تاریخی اسلام، الغرزه نام محلی مشخص در بلاد هذیل است که میان دو شهر مکه و طائف قرار دارد.
این واژه در حل جدولهای متقاطع به عنوان یک کلمه ۶ حرفی شناخته میشود. با وجود ساختار فصیح عربی، این کلمه با این شکل ساختاری در قرآن کریم به کار نرفته است، اما در امثال و حکم عربی، نمادی برجسته از پایمردی، طاعت و تمسک سخت به یک ریسمان یا عقیده به شمار میرود.