یعنی چه
این کلمه از ریشه «عرف» (عرف) ساختار یافته و به معنای شناختنِ همراه با آگاهی از جزئیات و نشانههای یک فرد یا پدیده است. ضمیر «هُ» در انتهای آن به معنای «او» (مفعول) است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «یَعْـرِفُـونَـهُ» است که در آن حرف عین ساکن، راء مکسور، فاء مضموم و نون و هاء نیز مضموم خوانده میشوند.
در جدول
در مسابقات و جداول شرح در متن، این کلمه دقیقاً دارای ۷ حرف است و به عنوان معادل عباراتی نظیر «او را میشناسند در قرآن» به کار میرود.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی، بسته به میزان تکیه بر «شناخت قطعی از روی نشانهها»، از افعال know یا recognize استفاده میشود.
به عربی
واژه اصالتاً عربی است؛ همخانوادههای آن شامل معرفت، عرفان، معروف، اعتراف و تعریف است که همگی بر بستر شناخت و آشکارسازی معنا پیدا میکنند.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این فعل مضارع غائب، عبارت «او را میشناسند» است که دلالت بر معرفتی شهودی، یقینی و همهجانبه دارد.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم در توصیف دانشمندان اهل کتاب آمده است؛ کسانی که با تکیه بر بشارتهای کتب خود، پیامبر اسلام (ص) را دقیقاً و به خوبیِ فرزندان خود میشناختند اما گروهی از آنان حقیقت را کتمان کردند.
جمعبندی و توضیح کامل یعرفونه
کلمه «یعرفونه» یک ساختار فعلی در زبان عربی (مضارع، جمع مذکر غائب به همراه ضمیر مفعولی) است که به طور گسترده به ادبیات دینی و قرآنی زبان فارسی راه یافته است. ریشه اصلی این کلمه «عرف» بوده و بر خلاف علم سطحی، نشاندهنده نوعی شناخت عمیق، معرفت شهودی و تشخیص دقیق فرد یا پدیده از روی علائم و نشانههای متمایزکننده است.
شهرت اصطلاحی این واژه در فرهنگ اسلامی به واسطه تعبیر قرآنی «یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ» در سورههای بقره و انعام است. این عبارت نمادی از اتمام حجت و شناختِ بدون شبهه به شمار میرود، چرا که دانشمندان یهود و نصاری اوصاف پیامبر موعود را همانند ویژگیهای فرزندان خود به روشنی میدانستند.