یعنی چه
ابوبکر مخزومی (ابوبکر بن عبدالرحمن بن حارث مخزومی) یکی از شخصیتهای برجسته تاریخی، فقهی و حدیثی در صدر اسلام است. او از کبار تابعین (نسل بعد از صحابه) به شمار میرفت و به دلیل عبادت، تقوا و زهد فراوانش در میان مردم به لقب «راهب قریش» مشهور شده بود.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت «اَبوبَکْرِ مَخْزومی» است. واژه اول با فتحة همزه و باء و سکون واو و کاف، و واژه دوم با فتحة ميم، سکون خاء، ضمّة زاء و کسرة واو خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به پرسشهایی نظیر «از فقهای سبعه مدینه»، «لقب ابوبکر بن عبدالرحمن» یا «فقیه سرشناس بنیمخزوم»، عبارت ۱۲ حرفی «ابوبکر مخزومی» یا لقب ۹ حرفی او «راهب قریش» است.
به انگلیسی
در نگارش لاتین و بینالمللی برای مقالات تاریخی و دانشنامهای، این نام به صورت Abu Bakr al-Makhzumi یا Abu Bakr bin Abd al-Rahman ثبت میشود.
به فارسی
از آنجا که «ابوبکر مخزومی» یک اسم خاص (علم) عربی برای یک شخصیت تاریخی است، معادل ترجمهای در زبان فارسی ندارد و در متون فارسی عیناً به همین صورت به کار میرود. کلمات همخانواده آن در فارسی شامل بَکر، مخزوم و بنیمخزوم است.
در قرآن
عبارت «ابوبکر مخزومی» در قرآن کریم وجود ندارد. این شخصیت سالها پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) و اتمام نزول وحی به دنیا آمده و از نسل تابعین است، بنابراین در متن قرآن به او اشارهای نشده است.
نماد چیست
این نام در متون تاریخی نماد زهد و تقوای بینظیر است، تا جایی که او را راهب قریش نامیدند. همچنین در تاریخ تشیع، او مظهر یکی از ناصحان مدینه شناخته میشود که از روی خیرخواهی و با یادآوری بیوفایی کوفیان، امام حسین (ع) را از سفر به کوفه منع کرد.
جمعبندی و توضیح کامل ابوبکر مخزومی
ابوبکر مخزومی (ابوبکر بن عبدالرحمن) یکی از چهرههای برجسته علمی و فقهی صدر اسلام و از کبار تابعین در مدینه بود. او به دلیل جایگاه فقهی رفیعش در میان «فقهای سبعه» یا همان هفت فقیه بزرگ مدینه قرار داشت که مرجع فتاوا و احکام مذهبی زمان خود بودند. زندگی او آمیخته با زهد و کثرت تقوا بود، به طوری که لقب «راهب قریش» را به دست آورد.
در رویدادهای تاریخی، نام او در جریان حرکت امام حسین (ع) به سوی کربلا نیز به چشم میخورد؛ وی از جمله افرادی بود که در مدینه با نگاهی خیرخواهانه و از روی ناصحی، خطرات سفر به کوفه و سابقه بیوفایی مردم آن دیار را به امام تذکر داد. او سرانجام در سال ۹۴ هجری قمری دار فانی را وداع گفت و نامش به عنوان فقیهی زاهد در تاریخ ثبت شد.