یعنی چه
این عبارت یک اسم خاص (اعلام) متعلق به یکی از شاعران و ادیبان مشهور عرب در قرن هفتم هجری (۶۶۱ - ۶۸۸ قمری) است. نام کامل او شمسالدین محمد بن سلیمان تلمسانی است. کلمهٔ «ابن» یعنی پسر، «عفیف» نام پدر صوفی و شاعر اوست و «تلمسانی» به اصالت آنها از شهر تلمسان در الجزایر اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام به صورت حرکهگذاری شده «اِبْنِ عَفِیفِ تِلِمْسَانِی» (Ibn al-Afif al-Tilimsani) است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسی و لاتین، نام این شاعر بزرگ به صورت Ibn al-Afif al-Tilimsani یا Ibn al-Afeef al-Tilimsani مکتوب میشود.
به عربی
در زبان عربی از او با نام «ابن العفيف التلمساني» یاد میشود و به خاطر ظرافت، زیبایی و لطافت اشعارش به او لقب «الشاب الظریف» دادهاند.
به فارسی
چون این عبارت یک اسم خاص (نام شخص) است، معادل ترجمهای در فارسی ندارد و در زبان فارسی نیز دقیقاً به همین صورت «ابن عفیف تلمسانی» یا با لقبش «شاب ظریف» شناخته میشود.
در قرآن
ترکیب نام «ابن عفیف تلمسانی» در قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، ریشهٔ بخش دوم نام او یعنی «عفیف» از ماده (ع ف ف) است که مشتقات آن مانند «یَسْتَعْفِفْ» (سوره نور، آیه ۳۳) و «ال things تَّعَفُّفِ» (سوره بقره، آیه ۲۷۳) به معنی پاکدامنی، مناعت طبع و خویشتنداری در قرآن به کار رفتهاند.
نماد چیست
او در تاریخ ادبیات عرب نماد و مظهر «شعر زلال، رقیق و جوانمرگی» است؛ چرا که در سن جوانی (۲۷ سالگی) درگذشت و پس از فوتش، پدرش در رثای او مرثیههای بسیار جانگداز و سوزناکی سرود.
جمعبندی و توضیح کامل ابن عفیف تلمسانی
ابن عفیف تلمسانی (۶۶۱ - ۶۸۸ قمری) با نام اصلی شمسالدین محمد بن سلیمان تلمسانی، یکی از شاعران، ادیبان و خوشنویسان برجستهٔ غزلسرا در عصر ممالیک بود. او به سبب شعر بسیار لطیف، مسجع و ظرافتهای کلامیاش به «الشاب الظریف» شهرت یافت و در طول زندگی کوتاهش دیوان شعری ارزشمند با غزلهای رقیق از خود به یادگار گذاشت.
پدر او، عفیفالدین تلمسانی، از مشایخ بزرگ و نامدار صوفیه و از شارحان کتاب معروف فصوصالحکم ابنعربی بود که بر تربیت او تاثیر بسزایی داشت. ابن عفیف در سن ۲۷ سالگی درگذشت و مرگ زودهنگام او جامعهٔ ادبی زمانهاش را متاثر کرد؛ به طوری که نام او در تاریخ ادبیات به نمادی از استعداد شکوفا و جوانمرگ مبدل شد.