یعنی چه
جاذبه در لغت به معنای کشنده و رباینده است. در مفهوم عام به نیرو یا ویژگیای گفته میشود که باعث ایجاد تمایل، کشش و جذب کسی یا چیزی به سوی دیگری میگردد (مانند جاذبههای گردشگری یا جاذبهٔ شخصیتی). در اصطلاح علم فیزیک، جاذبه همان نیروی گرانش یا ثقل است که اجسام را به سمت یکدیگر میکشد.
متضاد
نقطهٔ مقابل این واژه، نیرویی است که باعث دور شدن و راندن اجسام یا افراد از یکدیگر میشود.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشهٔ عربی «جَ ذَ بَ» مشتق شدهاند و با مفهوم کشش و ربایش در ارتباط هستند.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند گرانش، کشش و ربایش به عنوان پاسخ هممعنی به کار میروند.
به انگلیسی
بسته به متن استفاده، در موضوعات علمی از واژه Gravity و در موضوعات اجتماعی و عمومی از Attraction استفاده میشود.
به فارسی
برگردانها و معادلهای اصیل فارسی این واژه شامل گرانش (در فیزیک)، کشش، ربایش، گیرایی و دلربایی هستند.
جمعبندی و توضیح کامل جاذبه
واژه جاذبه ریشه در زبان عربی دارد و به معنای نیرو یا عاملی است که باعث کشش، ربایش و تمایل میان اجسام یا افراد میشود. در علم فیزیک، این مفهوم یادآور قانون گرانش عمومی و شتاب جاذبه است که با نمادهای $g$ و $G$ شناخته میشود و سیب نیوتن نماد سنتی آن در تاریخ علم به شمار میرود.
از دیدگاه مذهبی و قرآنی، اگرچه خود کلمه صراحتاً در متن قرآن نیامده، اما مفسران تعابیری مانند «آفریدن آسمانها بدون ستونهای دیدنی» در سوره رعد را کنایه از تعادل شگفتانگیز میان نیروی جاذبه و دافعه در منظومهها دانسته و خاصیت پناهدهندگی زمین در سوره مرسلات را به این نیروی حیاتی نسبت میدهند.