یعنی چه
واژه تنبله به عنوان صفت یا حالت گویشی از تنبل، به فردی سست و بیکار اشاره دارد که تمایلی به فعالیت ندارد. در ادبیات کهن (مانند اشعار رودکی و فردوسی) ریشه این واژه (تنبل) گاهی به معنی مکر، حیله و جادو نیز به کار رفته است.
در جدول
پاسخ دقیق و ۵ حرفی برای این پرسش در جدول کلمات متقاطع، خود واژه «تنبله» یا معادلهای آن نظیر «کاهل» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگان مختلفی برای توصیف این حالت وجود دارد که رایجترین آنها Lazy است.
به عربی
برای معنای رایج از واژههای کَسول و کَسْلان استفاده میشود. اگر منظور ریشه کهن آن یعنی حیله باشد، معادل آن مَکْر خواهد بود.
به ترکی
این واژه به صورت مستقیم از زبان فارسی به ترکی استانبولی وارد شده و با همان ساختار و معنا استفاده میشود.
در قرآن
عین کلمه تنبله در قرآن نیامده است، اما مفهوم کاهلی و سستی در آیه ۱۴۲ سوره نساء با واژه «کُسَالَیٰ» مطرح شده که به ایستادن منافقان به نماز با حالت کسالت و تنبلی اشاره دارد.
نماد چیست
در حیاتوحش، پستانداری به نام تنبل نماد جهانی این ویژگی است. در ادبیات و تمثیلهای سنتی نیز جانورانی مانند حلزون و لاکپشت به عنوان نماد آهستگی، سستی و کندی در کارها شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل تنبله
واژه تنبله ریشهای اصیل در زبانهای ایرانی دارد و از ترکیب «تن» با پسوند ساخته شده است. این کلمه در طول تاریخ نه تنها در گویشهای باستانی ایران مثل گیلکی و سنگسری حضور داشته، بلکه به زبانهای مجاور نظیر عربی و ترکی نیز راه یافته است. در کاربرد امروزی، این واژه نماد بارز کاهلی، سستعنصری و فرار از مسئولیت و کار به شمار میرود.
نکته جالب در بررسی تاریخی این واژه، دگرگونی معنایی آن است؛ چرا که در اشعار کلاسیک شاعرانی چون رودکی، معنای مکر و دستان را با خود همراه داشته است. امروزه مفهوم این کلمه در قالب نمادهای طبیعی مثل حیوان تنبل یا مفاهیم دینی نظیر کسالت در عبادت (کُسَالَیٰ) مورد تحلیل قرار میگیرد.