یعنی چه
متوضی در لغت به معنای پاکیزه شونده است و در اصطلاح فقهی و اسلامی به کسی گفته میشود که با آب، دست و صورت خود را به نیتی خاص (برای نماز یا طواف) میشوید تا طهارت حاصل کند.
تلفظ
این واژه با ضمه ميم، فتح تاء، فتح واو و تشدید و کسر ضاد تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع معمولاً در پاسخ به راهنمای «کسی که وضو میگیرد» یا «وضوکننده»، واژه ۵ حرفی «متوضی» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی از عبارات توصیفی مربوط به شستشوی مذهبی (Ablution) استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و در زبان مبدأ با همزه در پایان آن یعنی به صورت «مُتَوَضِّئ» نگاشته میشود.
نماد چیست
واژه متوضی نماد تصویری یا کهنالگویی خاصی ندارد، اما در فرهنگ اسلامی تداعیکننده مفاهیمی چون پاکیزگی ظاهر و باطن، و وسایلی نظیر آب، سجاده و محراب است.
جمعبندی و توضیح کامل متوضی
واژه مُتَوَضِّی یک اصطلاح عبادی و فقهی در فرهنگ اسلامی است که از ریشه عربی «و ض ء» گرفته شده و به معنی کسی است که عمل وضو را انجام میدهد یا در حال حاضر دارای وضو و طهارت است. این کلمه اسم فاعل از باب تفعل (توضؤ) است که در زبان فارسی بدون همزه پایانی استعمال میشود.
در متون دینی و فقهی، متوضی به شخص طاهری اطلاق میشود که شرایط لازم را برای ورود به نماز یا لمس آیات قرآن کریم کسب کرده است. نقطه مقابل این حالت فقهی، «مُحدِث» یا کسی است که باطلکنندهای از او سر زده و نیازمند تجدید طهارت است.
اگرچه خود این واژه به صورت صریح در متن قرآن کریم نیامده، اما زیرساختهای فقهی و دستورهای مرتبط با عملِ وضو گرفتن بارها در آیات و روایات مورد تاکید قرار گرفته است تا مومنان همواره با ظاهری پاکیزه به عبادت بپردازند.