یعنی چه
رواجه در زبان فارسی به معنی سخنانی است که بین مردم شایع میشود و دهان به دهان میچرخد، بدون آنکه منبع یا واقعیت مکتوب و موثقی داشته باشد. همچنین به معنای محل رواج و رونق یک چیز نیز به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت رَواجه (با فتحة روی حرف ر و ج) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «شایعه»، «سخن افواهی» یا «شنیدهها»، واژه ۵ حرفی «رواجه» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی دقیقترین معادلها برای انتقال مفهوم سخن افواهی و شایعه، واژگان Rumor و Hearsay هستند.
به عربی
در زبان عربی از واژههای شائعة و إشاعة برای این مفهوم استفاده میشود. همچنین ترکیب «محلّ رَواجه» به معنی جایگاه رونق آن کاربرد دارد.
به فارسی
برابرهای روان و رایج این واژه در زبان فارسی امروزی شامل شایعه، آوازه، مسموعات، شنیدهها و سخن افواهی است. متضاد آن نیز خبر موثق و واقعیت مکتوب میشود.
نماد چیست
واژه رواجه یک اصطلاح لغوی و زبانی است و در فرهنگ عامه، ادبیات اسطورهای یا تاریخ نماد چیز خاصی به شمار نمیرود.
جمعبندی و توضیح کامل رواجه
واژه «رواجه» در زبان فارسی یک لغت اصیل، مستقل یا پرکاربرد در ادبیات روزمره نیست، بلکه بیشتر در فرهنگهای لغت معاصر به عنوان یک ساختار اسمی حاصل از واژه «رواج» یا معادل اصطلاحی برای مفاهیمی همچون شایعه و آوازه ثبت شده است.
ریشه اصلی این کلمه به واژه «رواج» برمیگردد که خود معربشدهٔ واژه پهلوی (پارسی میانه) «رواگ» است. ترکیب این ریشه با پسوند فارسی، کلمهای را ساخته که به سخنان افواهی و هر آنچه بر سر زبانها جاری است و رونق دارد اشاره میکند. این کلمه با وجود داشتن ساختار آشنا، در متون کهن فارسی یا قرآن کریم سابقه کاربرد مستقیم ندارد.