یعنی چه
کیسه در زبان فارسی به معنای ظرف، جامه یا محفظهای انعطافپذیر از جنس پارچه، متقال، پلاستیک یا چرم است که اطراف آن دوخته شده و برای بستهبندی، نگهداری یا جابهجایی اشیاء و اقلام مختلف استفاده میشود. در متون قدیمی به معنی جیب و کیسه پول نیز بوده و در علم زیستشناسی به اندامهای توخالی بدن مانند کیسه صفرا یا کیسه هوایی اطلاق میشود.
مترادف
واژههای فوق در اصطلاح و کاربردهای مختلف سنتی و مدرن، به عنوان هممعنی یا جایگزین برای انواع محفظههای نگهداری بار و پول به کار میروند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه واژه فارسی میانه (kīsak) و مشتقات ترکیبی آن در زبان فارسی امروز شکل گرفتهاند.
جمله سازی
در جدول
پاسخ دقیق و اصلی برای این واژه ۴ حرفی است، اما بسته به طراح جدول و تعداد حروف، واژههای جایگزین قدیمی مانند همیان یا انبان نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
انتخاب واژه مناسب در زبان انگلیسی کاملاً به ابعاد، جنس و کاربرد کیسه در متن بستگی دارد.
به عربی
واژه کیسه در زبان فارسی میانه به صورت kīsak بوده که بعدها به شکل «کیس» وارد زبان عربی شده و جمع آن اکیاس یا کیسه آمده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای کیسههای خرید و معمولی بیشتر از واژه Torba و برای کاربردهای سنتی یا حمام از Kese استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل کیسه
واژه «کیسه» از ریشههای کهن زبان فارسی میانه (پهلوی) یعنی kīsak نشات گرفته است و از گذشتههای دور به عنوان ابزاری حیاتی برای بستهبندی، حمل بار و نگهداری داراییها و مسکوکات استفاده میشده است. این واژه به قدری کاربردی بوده که به زبانهای همسایه مانند عربی نیز راه یافته و معرب شده است.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، کیسه فراتر از یک ابزار مادی، نمادی از وضع مالی، اندوخته، ثروت و گاه بخل و سخاوت است؛ اصطلاحاتی نظیر «سر کیسه را شل کردن» یا «از کیسه خلیفه بخشیدن» گواه این جایگاه فرهنگی است. همچنین در علوم تجربی و پزشکی، این واژه برای توصیف اندامهای توخالی و نگهدارنده مایعات در بدن انسان و حیوانات (مانند کیسه صفرا) به کار میرود.
به طور کلی، این کلمه پیوندی عمیق با زندگی روزمره، تجارت سنتی و تعابیر کنایی زبان فارسی دارد و با وجود گذر زمان، کارکرد و اهمیت اصیل خود را در دایره واژگان امروز به خوبی حفظ کرده است.