یعنی چه
«گیرند» در زبان فارسی دو کاربرد اصلی دارد: نخست به عنوان صورت صرفشده از فعل «گرفتن» برای سومشخص جمع (آنها) در حالت مضارع التزامی (بگیرند) یا مضارع اخباری سبک کهن (میگیرند) به معنی دریافت کردن، ستاندن، دستگیر کردن و تصاحب کردن. دوم، در برخی متون به عنوان شکل مخفف یا کهن واژهٔ «گیرنده» (پذیرنده یا اخذکننده) به کار میرود.
مترادف
این واژهها بسته به اینکه «گیرند» در جلمه فعل باشد یا صفت/اسم، میتوانند به عنوان هممعنی استفاده شوند.
متضاد
کلماتی که مفهوم بخشش، رها کردن و از دست دادن را به جای ستاندن و تصرف کردن میرسانند.
هم خانواده
تمامی این واژهها از ریشه و بن فعل «گرفتن» مشتق شدهاند.
تلفظ
این واژه متشکل از بن مضارع «گیر» (gīr) به همراه شناسه فعل سومشخص جمع «-َند» (and) است و به صورت «گِیرَند» تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای ۵ حرفی جدول در خصوص کلمه «گیرند»، خودِ این واژه یا معادلهای فعلی آن است.
به انگلیسی
بسته به ساختار جمله، در زبان انگلیسی معادلهای فعلی برای سوم شخص جمع یا معادلهای اسمی برای مفهوم گیرنده استفاده میشود.
نماد چیست
واژه «گیرند» به تنهایی نماد اسطورهای یا ستارهشناسی خاصی نیست؛ اما در ادبیات کنایی و استعاری فارسی، ریشه این فعل نمادی از قدرت و تسلط (مانند عالمگیر)، اسارت و گرفتار شدن، یا پذیرش و درک معنوی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل گیرند
واژهٔ «گیرند» یک واژهٔ اصیل فارسی با ریشهای کهن در زبانهای ایرانی میانه و پهلوی (giraftan) است. این کلمه به طور عمده یک صورت صرفشده از فعل «گرفتن» برای سومشخص جمع (آنها) است که در جملات مختلف بسته به بافت متن، معنای مضارع التزامی (بگیرند) یا مضارع اخباری کهن (میگیرند) را بازتاب میدهد و به مفاهیمی چون ستاندن، تصاحب، دریافت کردن یا دستگیر کردن دلالت دارد.
علاوه بر نقش فعلی، این واژه در شعر و متون کهن به عنوان مخفف کلمهٔ «گیرنده» نیز به کار رفته است که در این حالت نقش اسمی یا صفتی به خود میگیرد و به معنای اخذکننده یا پذیرنده است. این کلمه کاملاً فارسی بوده و معادلی در متن مستقیم قرآن ندارد، اگرچه مفاهیم فعلی آن با کلماتی نظیر «یأخذون» در زبان عربی همپوشانی دارد.