یعنی چه
در دستور زبان فارسی، به پسوندی که به آخر صفت ساده (مطلق) اضافه میشود تا برتری مطلق یک موصوف را بر تمام همجنسهای خود نشان دهد، علامت صفت عالی میگویند. مظهر اصلی این علامت در فارسی امروز پسوند «ترین» و در متون کهن گاهی پسوند «ین» (مانند بهین و مهین) است.
تلفظ
این عبارت ترکیبی به صورت «عَلامَتِ صِفَتِ عالی» ('alāmat-e sefat-e 'ālī) تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول کلمات، اصلیترین و رایجترین پاسخ برای طراحان سوال در خصوص این واژه، پسوند «ترین» است و در موارد کهنتر ممکن است «ین» مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای ساختن صفت عالی معمولاً از پسوند «est-» در آخر کلمات کوتاه یا کلمه «most» قبل از صفات بلند استفاده میشود که معادل ساختاری علامت صفت عالی در فارسی است.
به فارسی
معادل صِرفاً فارسی و اصطلاح روانتر آن در کتابهای دستور زبان امروزی، «نشانهٔ صفت برترین» یا «پسوند صفت برترین» است.
نماد چیست
این اصطلاح نماد و مظهر اصلیاش خودِ پسوند «ترین» است. در نمودارهای پیکانی، تجزیه و ترکیبهای دستوری و ادبیات مدرسهای، آن را به عنوان وابسته صفت یا به طور خلاصه صفت عالی تفکیک و نشانهگذاری میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل علامت صفت عالی
عبارت «علامت صفت عالی» یک اصطلاح دستوری و ادبی در زبان فارسی است و به خودی خود به عنوان یک کلمه مستقل واحد در واژهنامهها وجود ندارد. این اصطلاح دقیقاً به پسوند «ترین» (و گاهی پسوند کهن «ین» مانند بهین و مهین) اشاره میکند که با چسبیدن به انتهای صفات مطلق، ساختار صفت برترین را پدید میآورد.
هدف از به کارگیری این علامت در جملات، بیان برتری و رجحان یک موصوف بر تمامی نمونههای همجنس خود است؛ برای مثال وقتی میگوییم «بلندترین»، آن علامت پایانی نشان میدهد که موصوف در اوج آن ویژگی قرار دارد. در زبانهای دیگر مانند انگلیسی، ترکی و عربی نیز ساختارهای مشابهی (مانند پسوند est، کلمه en یا وزن افعل) برای این مفهوم وجود دارد.