یعنی چه
این واژه مصدری عربی است که دو معنای متمایز دارد: اول، مسن و پیر شدن حیوان (بهویژه گاو)؛ دوم، عالم و متخصص شدن یک فرد در احکام فقهی ارث و واجبات دینی (علم فرایض).
تلفظ
این کلمه در زبان عربی به صورت فَـرَاضَـة (با فتح فاء و راء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه ۵ حرف دارد و به عنوان اصطلاحی تفسیری برای پیر شدن گاو یا تخصص در ارث به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به متن کاربرد، برای معنای سالخوردگی واژه Aging و برای تخصص فقهی معادلهای مربوط به قوانین ارث استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و از فعل «فَرُضَ» مشتق شده است که در متون کهن و تفاسیر قرآنی کاربرد دارد.
به فارسی
در برگردان دقیق فارسی، میتوان آن را به «پیرشدگی» (در سیاق آیه قرآنی) یا «تخصص در فقه ارث» ترجمه کرد.
جمعبندی و توضیح کامل فراضة
واژه «فراضة» یک مصدر عربی از ریشه «فـ ر ض» است که گرچه به طور مستقیم در متن قرآن نیامده، اما ارتباط وثیقی با کاربردهای قرآنی دارد. این کلمه در واقع مصدر صفتِ «فارض» است که در آیه ۶۸ سوره مبارکه بقره برای توصیف ویژگیهای گاو بنیاسرائیل (نه پیر و نه جوان) به کار رفته و در کتب تفسیری به معنای مسن شدن گاو تبیین شده است.
علاوه بر این کاربرد، فراضة در فقه اسلامی به معنای به درجه دانشمندی رسیدن یک فرد در احکام ارث و فرایض دینی نیز استعمال میشود. شناخت این کلمه بیشتر در متون کهن، لغتنامههای تخصصی مانند دهخدا و تفاسیر ادبی قرآن کریم برای درک بهتر واژگان همخانواده صورت میگیرد.