یعنی چه
این واژه در اصل یک فعل عربی از باب افعال است که به معنای بخشیدن، هدیه دادن و کرم کردن به کار میرود. همچنین در متون کهن فارسی، شکل جمع آن یعنی «اعطیات» به عنوان اسم و به معنی دهشها، انعام و هدایا کاربرد داشته است.
تلفظ
تلفظ صحیح عربی این کلمه به صورت «أَعْطَيْتَ» (با سکون عین و طاء و فتحه تاء مخاطب) است. در ادبیات فارسی واژهٔ همخانوادهٔ آن یعنی عطيّت با تشدید یاء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «دادی یا عطا کردی»، کلمه ۵ حرفی «اعطیت» یا معادلهای فارسی آن مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به اینکه واژه در متن به صورت فعل عربی به کار رود یا به صورت اسم جمع (اعطیات)، معادل انگلیسی آن تفاوت میکند.
به عربی
این کلمه خود ریشهٔ عربی دارد و از ماده «ع ط و» در باب افعال مشتق شده است.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه در زبان فارسی در حالت فعلی «عطا کردی» یا «بخشیدی» است و در متون کهن ادبی به صورت اسم جمع به معنای انعام، جوایز و دهشهای ملوکانه به کار میرفته است.
نماد چیست
این کلمه حامل نماد یا نشانهشناسی خاصی در فرهنگ اصطلاحات مذهبی یا ملی نیست و صرفاً یک واژه با دلالت زبانی بر مفهوم سخاوت، داد و دهش است.
جمعبندی و توضیح کامل اعطیت
واژهٔ «اعطیت» در اصل یک فعل ماضی عربی از باب افعال (ریشه ع-ط-و) است که به معنای «دادی، بخشیدی و عطا کردی» ترجمه میشود. اگرچه این صیغهٔ خاص عینا در قرآن نیامده، اما مشتقات بسیار نزدیکی از آن مانند «أَعْطَيْنَاكَ» (در سوره کوثر) بارها برای بیان بخشش بیکران الهی به کار رفته است.
در زبان و ادبیات کهن فارسی، این کلمه و مشتقات جمع آن نظیر «اعطیات» به عنوان اسم معنا کاربرد یافته و به هدایا، انعام، بخششها و جوایز پادشاهان و بزرگان اشاره دارد. بنابراین کاربرد آن در شعر و نثر فارسی، تداعیکننده سخاوت و مروت است.