یعنی چه
عبارت «زبان بداندیش» ترکیب وصفی یا اصطلاحی در زبان فارسی است که از دو بخش «زبان» (عضو گویایی) و «بداندیش» (صفت فاعلی مرکب به معنی بدخواه) تشکیل شده است. این عبارت در ادبیات فارسی کنایه از سخن، طعنه و بدگویی افراد حسود و عیبجو است که میخواهند با گفتار خود به دیگران آسیب بزنند.
تلفظ
این عبارت از دو واژه تشکیل شده و با کسرۀ اضافه به صورت «زَبانِ بَداندیش» خوانده میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این راهنما خود واژهٔ «زبان بد اندیش» است که دقیقاً ۱۱ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از اصطلاحاتی استفاده میشود که به ماهیت مخرب و آسیبزای گفتار اشاره دارند.
در قرآن
عین این عبارت در قرآن نیامده است، اما از نظر مفهومی با توصیفاتی مانند «سَلَقُوكُم بِأَلْسِنَةٍ حِدَادٍ» (با زبانهای تند و تیز بر شما تاختند) در آیه ۱۹ سوره احزاب که درباره زبان بدخواهان و منافقان است، قرابت معنایی دارد. همچنین واژه «لَسَانَ صِدْقٍ» به عنوان متضاد مفهومی آن در قرآن مطرح شده است.
نماد چیست
در فرهنگ تصویری، ادبیات عامه و اصطلاحات سنتی، زبانِ فرد بداندیش و بدگو معمولاً به «زبان مار» تشبیه میشود؛ چرا که مانند آن دو شاخه (کنایه از سخن دوپهلو و نفاق) و زهرآگین (کنایه از آسیبزا بودن کلام) است.
جمعبندی و توضیح کامل زبان بد اندیش
عبارت «زبان بداندیش» یکی از اصطلاحات اصیل و پرکاربرد در ادبیات فارسی است که ریشه در واژگان پهلوی و اوستایی دارد. این ترکیب وصفی به خوبی نشاندهنده ابزار دستِ افراد بدخواه و حسود است که با تکیه بر قدرت کلام، به شایعهپراکنی، طعنه زدن و تخریب شخصیت دیگران میپردازند. شاعران بزرگی همچون سعدی شیرازی در اشعار خود به این مفهوم اشاره کرده و یادآور شدهاند که بستن زبانِ مردمِ بدگو کار آسانی نیست.
این واژه از نظر معنایی با مفاهیمی چون بدگویی، شماتت دشمنان و حسادت گره خورده است و در بستر مذهبی و قرآنی نیز تداعیکننده تندی و گزندگی زبان منافقان است. به تصویر کشیدن این مفهوم در قالب نمادهایی مثل زبان مار، عمق آسیب و خطرات سخنان برخاسته از بدخواهی را در فرهنگ ایرانی نشان میدهد.