یعنی چه
الواعد در لغت به معنای کسی است که وعده یا نوید میدهد. در متون کهن عربی، این واژه افزون بر معنای شخصِ پیمانبند، برای توصیف زمینِ مژدهدهنده گیاه و همچنین اسب تیزرویی که هرچه میدود بر سرعتش افزوده میشود (فرس واعد) نیز به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «اَلْوا عِد» (al-vā'ed) است که الف و لام آن به صورت ساکن و آشکار (قَمَری) خوانده شده و حرف عین دارای مکسور (کسره) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد. از معادلهای تفکیکی آن میتوان به وعدهدهنده یا پیمانبند اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم شخصِ وعدهدهنده از واژه Promiser و برای اشاره به ویژگی نویدبخشی یا آیندهٔ روشن از اصطلاح Promising استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی و اسم فاعل از ثلاثی مجرد (و-ع-د) است. در زبان عربی کلماتی مانند المعاهد و المبشر نیز به عنوان هممعنیهای آن به کار میروند.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «نویددهنده»، «پیمانبند» و «مژدهرسان» است که حس امیدواری و پایبندی به عهد را منتقل میکنند.
در قرآن
عین صیغهٔ اسم فاعل «الواعد» یا «واعد» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، مشتقات دیگر این ریشه مانند افعال و اسامیِ «وعد»، «وعید»، «موعد»، «میعاد» و «مواعده» فراوانی بالایی داشته و بیش از ۱۰۰ بار در آیات مختلف ذکر شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل الواعد
واژه «الواعد» یک اسم فاعل عربی از ریشه (و - ع - د) است که به طور مستقیم معنای وعدهدهنده، نویددهنده و پایبند به پیمان را افاده میکند. این کلمه در ادبیات کهن علاوه بر انسان، گاه برای توصیف اسبهای پرسرعت یا زمینهای حاصلخیزی که مژده رویش گیاه را میدهند نیز استعاره شده است و نمادی از آینده روشن و وفای به عهد محسوب میشود.
اگرچه خود این واژه با این ساختار در قرآن کریم به چشم نمیخورد، اما همخانوادههای مشهور آن مانند میعاد، موعد و وعید حضور پررنگی در فرهنگ اسلامی و آیات قرآنی دارند. در زبان فارسی از این کلمه بیشتر در متون ادبی و به عنوان یک صفت برای شخص مژدهرسان استفاده میشود.