یعنی چه
پوربهای جامی (تاجالدین بن بهاءالدین) از سخنوران و قصیدهسرایان نامدار نیمه دوم قرن هفتم هجری است. او به خاطر سرودن اشعار طنز، هزل و بهکارگیری اصطلاحات دیوانی و مغولی در شعر خود شهرت دارد و جد او از قاضیان ولایت جام بوده است.
تلفظ
این نام متشکل از واژه «پور» (به معنی فرزند و پسر)، «بها» (مخفف نام پدرش بهاءالدین) و «جامی» (صفت نسبی به معنای اهل ولایت جام در خراسان) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۱۱ حرف دارد. از دیگر نامها یا القاب او در تذکرهها میتوان به «ابن بها» و «تاجالدین جامی» اشاره کرد.
به انگلیسی
در منابع و دانشنامههای بینالمللی و تاریخ ادبیات ایران به زبان انگلیسی، نام این شاعر به صورتهای فوق لاتیننویسی میشود.
به فارسی
از نظر معنای لغوی و ترکیبی در زبان فارسی، این نام به چمِ «پسرِ بهاءالدین از مردمِ جام» است که اشاره به اصالت خانوادگی و محل زندگی او دارد.
نماد چیست
او در ادبیات نماد شخصیتی متمایز یا مظهر صفت خاصی نیست، اما سبک شعری او به عنوان یکی از نخستین نمونههای ورود واژگان ترکی و مغولی دوران ایلخانی به شعر فارسی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل پوربهای جامی
تاجالدین بن بهاءالدین جامی، متخلص به «پوربها» یا «بها» و معروف به پوربهای جامی، از شاعران و طنزپردازان برجسته و نامآور خراسان در نیمهٔ دوم قرن هفتم هجری قمری است. او معاصر با شاعران بزرگی چون سعدی شیرازی و همام تبریزی بود و در سال ۶۹۹ هجری قمری دار فانی را وداع گفت. جد وی از قضات سرشناس ولایت جام بود و از همین رو به جامی شهرت یافت.
شهرت عمده پوربهای جامی در تاریخ ادبیات ایران، به دلیل مهارت بالای او در سرودن اشعار طنز، هزل و قصاید انتقادی است. او با شجاعت و ظرافت، اوضاع اجتماعی دوران خود را به تصویر میکشید. ویژگی منحصربهفرد آثار او، استفاده فراوان و استادانه از اصطلاحات دیوانی، اداری و واژگان مغولی و ترکی رایج در عصر ایلخانی است که ارزش تاریخی و زبانی خاصی به دیوان او میبخشد.
از آنجا که این عبارت یک اسم خاص برای یک شخصیت تاریخی است، ویژگیهای زبانی مانند متضاد یا ریشه قرآنی ندارد. نام او در تذکرههای ادبی قدیم با القابی چون «ابن بها» و «ملکالشعرا و الحکماء» نیز ثبت شده است و در حل جدولهای متقاطع به عنوان یک پاسخ ۱۱ حرفی کاربرد دارد.