یعنی چه
این اصطلاح در ادبیات و زبان عربی به عنوان یک کنایه ساختاری به کار میرود و به کسی اشاره دارد که با بخشش و عفو پیوندی ناگسستنی دارد؛ فردی بزرگمنش که همواره گذشت را بر انتقام ترجیح میدهد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه «بُن» (مخفف ابن به معنی فرزند/پسر) و «عَفْو» (به معنی گذشت و محو کردن اثر گناه) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق و مستقیم برای طراحان جدول کلمه «بن عفو» با تعداد ۵ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به متن میتوان از عبارات کنایی یا صفات مستقیم عفو و بزرگمنشی استفاده کرد.
به عربی
ریشه اصلی این واژه عربی است و به صورت ترکیب کنایی اضافه برای مبالغه در صفت بخشندگی به کار میرود.
به فارسی
در برگردان دقیق روانشناختی و اخلاقی به زبان فارسی، معادلهایی نظیر حلیم، فرد باگذشت، صلحطلب و کریم بهترین جایگزینها هستند.
در قرآن
عبارت ترکیبی «بن عفو» یا «ابن عفو» به صورت یکجا در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما ریشه ثلاثی آن (ع-ف-و) بارها از جمله در آیه ۱۹۹ سوره اعراف («خُذِ الْعَفْوَ») آمده و «العَفُوّ» از صفات الهی است.
جمعبندی و توضیح کامل بن عفو
عبارت «بن عفو» (یا ابن عفو) یک ترکیب کنایی و اخلاقی در زبان و ادبیات است که مجازاً به معنای فرزندِ گذشت یا صفت بارز بخشندگی یاد میشود. این اصطلاح به فردی اطلاق میشود که روحیه مکرر چشمپوشی از خطاهای دیگران را دارد و صلحطلبی و ایثار را بر کینهتوزی ترجیح میدهد.
اگرچه این ترکیب اصطلاحی به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما مفهوم ریشهای آن یعنی عفو و بخشش، پیوند عمیقی با آموزههای اخلاقی اسلام و فرهنگ سنتی و صوفیانه دارد. این واژه در فرهنگ لغت نمادی از کمال فردی، تسلیم در برابر حق و تجلی صفات کریمانه به شمار میرود.