معنی
واژه صِغَر در اصل به معنای کوچک بودن اندازه، خُردی جثه و همچنین کم بودن سن و سال (کودکی و خردسالی) است. در مفاهیم مجازی و ثانویه نیز گاهی به معنای حقارت، پستی یا بیاعتباری به کار میرود.
یعنی چه
عبارت صِغَر به وضعیت یا حالتی اشاره دارد که در آن فرد یا شیء از نظر ابعاد، مرتبه یا سن در مرتبه پایینی قرار دارد؛ شایعترین کاربرد آن در قالب ترکیب «صغر سن» به معنی خردسالی است.
مترادف
این کلمات در بافتهای مختلف لغوی، حقوقی و ادبی میتوانند به جای صغر قرار گیرند.
متضاد
مهمترین متضادهای این واژه کِبَر (به معنی بزرگی سن) و عِظَم (به معنی بزرگی جثه و اندام) هستند.
هم خانواده
این کلمات همگی در زبان عربی و فارسی با مفهوم مشترک کوچکی و خردی پیوند دارند.
ریشه
ریشه این واژه عربی و از حروف اصلی «ص غ ر» است که بر کوچک شدن، کمارزش شدن یا خرد بودن دلالت دارد. ادعاهای مربوط به ریشه ترکی این واژه کاملاً مردود و نادرست است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر طراح «کوچکی» یا «خردسالی» را بخواهد و پاسخی ۳ حرفی مد نظر باشد، واژه «صغر» جواب اصلی است.
جمعبندی و توضیح کامل صغر
واژه «صِغَر» یک مصدرو وامواژه اصیل عربی در زبان فارسی است که در وهله اول بر مفهوم کوچکی مادی، خردی جثه و بهویژه کمیِ سن (خردسالی) دلالت دارد. اصطلاح معروف «صغر سن» در حقوق و فقه کاربرد فراوانی دارد و به دورانی از زندگی انسان اشاره میکند که فرد هنوز به بلوغ شرعی یا قانونی نرسیده است.
این واژه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین به خوبی تحلیل شده و متضاد مستقیم آن واژه «کِبَر» به معنای بزرگی و سالخوردگی است. اگرچه خودِ کلمه صِغَر به صورت مفرّد در متن قرآن نیامده، اما مشتقات آن نظیر «صغیراً» (به معنی کودکی) و «صاغرون» (به معنی خوارشدگان) بارها با بافتهای معنایی گوناگون به کار رفتهاند که اصالت سامی آن را تایید میکند.