یعنی چه
در لغت به معنی یک بار روزی دادن یا یک بار عطا کردن است و در اصطلاح فارسی، به ویژه در ادبیات کلاسیک، به بهره، حصه، سهمیه یا جیره مشخصی از مال و غذا اطلاق میشود.
تلفظ
این واژه به صورت رَزْقَه (فتح راء، سکون زاء، فتح قاف) تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف تعیین میشود. کلمه اصلی رزقه دارای ۴ حرف است.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر معنای اصلی ریشه، از واژههای حصه و نصیب برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل روزی، سهم، بهره، نصیب، جیره و مواجب است. از نظر ریشهشناسی تاریخی نیز این واژه معرب شدهٔ کلمه فارسی میانه (پهلوی) «روزیگ» یا «روچیک» به معنی نان و غذای روزانه است.
نماد چیست
برای خود واژه «رزقه» به صورت خاص نماد رسمی ثبت نشده است، اما ریشه آن یعنی رزق و روزی، در فرهنگ اسلامی و شرقی با نمادهایی همچون باران، خوشه گندم و سفره تداعی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل رزقه
واژه «رزقه» از ریشه ثلاثی مجرد عربی (ر ز ق) گرفته شده است، اما سیر تاریخی جالبی دارد. زبانشناسان معتقدند این ریشه در اصل از واژه فارسی میانه «روزیگ» یا «روچیک» (به معنی غذای روزانه) وارد زبانهای سریانی و عربی شده و پس از اسلام، با ساختاری عربی دوباره به زبان فارسی بازگشته است. در ادبیات کلاسیک فارسی، شاعرانی مانند عطار این واژه را به معنی سهم، حصه و جیره به کار بردهاند.
این کلمه چهار حرفی در زبان عربی به معنای یکبار روزی دادن است و نباید آن را با عبارت «رِزْقُهُ» (روزیِ او) که در آیاتی از قرآن مانند سوره طلاق آمده، اشتباه گرفت. مفهوم عمومی آن با نمادهای برکت مثل باران و خوشه گندم گره خورده است.