یعنی چه
عبارت «مِنَ الْغَیْظ» از دو بخش «مِن» (از / از روی) و «الْغَیْظ» (خشم سخت و برافروختگی شدید) تشکیل شده است. غیظ معمولاً به بالاترین حد خشم گفته میشود که گاهی فرد آن را درون خود نگه میدارد و مکتوم میسازد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت ترکیبی به صورت «مِنَ الْغَیْظ» با فتحه میم و نون، و سکون روی لام و ی، و ظاد ساکن در حالت وقف است.
در جدول
در مسابقات جدول و سرگرمی، اگر طراح به عبارت قرآنی به معنی «از شدت خشم» اشاره کند، پاسخ دقیق آن «من الغیظ» با شمارش ۷ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم غیظ و خشم برافروخته معمولاً از واژگان rage، fury یا wrath استفاده میشود.
به عربی
این عبارت خود ریشه در زبان عربی فصیح دارد و برای توضیح سادهتر آن در متون عربی از ترکیباتی مانند من شدة الغضب استفاده میکنند.
به فارسی
در برگردان روان به زبان فارسی، این ترکیب به صورت قید حالت و به معنای خشمگینانه، با برافروختگی یا از روی عصبانیت شدید معنا میشود.
در قرآن
در آیه ۸ سوره ملک آمده است: «تَکادُ تَمَیَّزُ مِنَ الْغَیْظِ» به این معنی که نزدیک است دوزخ از شدت خشم پارهپاره شود. همچنین در آیه ۱۱۹ سوره آلعمران درباره منافقان میفرماید: «عَضُّوا عَلَیْكُمُ الْأَنامِلَ مِنَ الْغَیْظِ» یعنی از شدت خشم بر شما، سرانگشتان خود را به دندان میگزند.
جمعبندی و توضیح کامل من الغیظ
عبارت عربی «مِنَ الْغَیْظ» به معنای «از روی خشم شدید و برافروختگی عمیق» است. کلمه «غیظ» در لغت به برانگیختگی شدید و بالاترین حد غضب اشاره دارد که معمولاً با کینه یا درماندگی همراه است. متضاد این حالت در فرهنگ زبان عربی و اسلامی، اصطلاحاتی چون «من الرضا» (از روی خشنودی) یا «من السکینه» (با آرامش) است و همخانوادههایی مانند مغتاظ و تغیظ دارد.
این عبارت به طور ویژه در فرهنگ قرآنی و ادبیات فارسی جایگاه نمادینی پیدا کرده است. در قرآن کریم، این ترکیب دو بار برای توصیف اوج فوران و غلیان به کار رفته است؛ یکبار برای توصیف برافروختگی جهنم و بار دیگر برای نشان دادن کینه مکتوم دشمنان که انگشت خود را از خشم به دندان میگزند. از این رو، من الغیظ در ادبیات کنایه از سرحد انفجار و فروپاشی ناشی از حسادت یا کینه شدید است.